انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 A Comparative Study of the Effectiveness of Schema Therapy and Cognitive Restructuring in Reducing Rumination and Emotional Loneliness Among Women Affected by Marital Infidelity مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی و بازسازی شناختی در کاهش نشخوار فکری و تنهایی عاطفی در زنان آسیب‌دیده از پیمان‌شکنی زناشویی 854 867 226581 10.22034/he.2025.537880.1126 FA ویدا فرضعلیزاده گروه روانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. مهناز عسکریان گروه روانشناسی، واحد آشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران. مهرناز آزادیکتا گروه روانشناسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران. Journal Article 2025 07 29 Marital infidelity remains one of the most psychologically destabilizing relational traumas, often resulting in prolonged cognitive rumination and profound emotional loneliness. This study examined the comparative efficacy of schema therapy and cognitive restructuring in reducing rumination and emotional loneliness among women affected by spousal betrayal. Seventy-five participants were randomly assigned to schema therapy, cognitive restructuring, or a waitlist control group. Using a pre-test–post-test design, outcomes were assessed via validated self-report measures of rumination (α = .86) and emotional loneliness (α = .76). Mixed ANOVA revealed significant group × time interactions for both rumination (F (2,144) = 17.37, p < .001) and emotional loneliness (F (2,144) = 3.82, p = .024). Post-hoc comparisons confirmed that schema therapy outperformed both cognitive restructuring and control conditions, yielding the largest reductions in both outcomes. MANOVA corroborated these results at the multivariate level (Wilks’ Λ = .350, p < .001). Findings underscore schema therapy’s unique capacity to remediate entrenched cognitive-affective patterns associated with betrayal trauma.  پیمان‌شکنی زناشویی به عنوان یکی از آسیب‌زاترین وقایع رابطه‌ای، همواره با پیامدهای روان‌شناختی بی‌ثبات‌کننده‌ای از جمله نشخوار ذهنی مزمن و تنهایی عاطفی عمیق همراه بوده است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی و بازسازی شناختی در کاهش این دو پیامد شناختی–هیجانی در زنان آسیب‌دیده از خیانت زناشویی طراحی و اجرا گردید. در این راستا، تعداد ۷۵ شرکت‌کننده به صورت تصادفی در یکی از سه گروه طرحواره‌درمانی، بازسازی شناختی، یا گروه کنترل در لیست انتظار تخصیص یافتند. داده‌ها در قالب طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون، با استفاده از دو مقیاس خودگزارشی معتبر برای نشخوار ذهنی (α = 0.86) و تنهایی عاطفی (α = 0.76) جمع‌آوری شد. نتایج حاصل از تحلیل واریانس مختلط به وضوح نشان داد که تعامل گروه × زمان برای هر دو متغیر معنادار بوده است: برای نشخوار ذهنی (F(2,144) = 17.37, p < 0.001) و برای تنهایی عاطفی (F(2,144) = 3.82 p = 0.024). تحلیل‌های پس‌آزمون نیز مؤید آن بود که طرحواره‌درمانی در مقایسه با هر دو گروه دیگر (بازسازی شناختی و کنترل) کاهش معنادار بیشتری در هر دو پیامد ایجاد کرده است. علاوه بر این، تحلیل واریانس چندمتغیره نیز این نتایج را در سطح چندمتغیره تأیید نمود (Wilks’ Λ = 0.350, p < 0.001). یافته‌های به دست آمده حاکی از آن است که طرحواره‌درمانی دارای ظرفیت منحصربه‌فردی در بازسازی الگوهای شناختی–هیجانی مزمن ناشی از تروماهای خیانت صمیمی است. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_226581_cd62c533b73be1528b0bd9f57ee2bf84.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Eco-Friendly Business Design on the Path of Comprehensive and Sustainable Growth طراحی کسب و کار سازگار با محیط در مسیر رشد همه جانبه و پایدار 868 879 220627 10.22034/el.2025.518571.1089 FA رضا فتوت کریمی گروه مدیریت بازرگانی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران سیدعلی نبوی چاشمی گروه مدیریت مالی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران مهدی روح الامینی گروه مدیریت بازرگانی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران Journal Article 2025 04 22 Green entrepreneurship can be considered as the implementation of innovative and sustainable technology innovations with the primary goal of promoting and helping the green economy. On the other hand, industrial estates are always considered as one of the most important pillars of the economic fabric of any society. job creation, but with the approach of least harm to the environment. Accordingly, the purpose of this study is to design an environmentally friendly business design model in the direction of comprehensive and sustainable growth. The research is applied in terms of purpose and qualitative in terms of method. The statistical population consists of small and medium-sized companies with full capacity in the industrial towns of Tehran province, the number of which is about 3000 active units. First, modeling was done by interviewing 10 managers and senior experts of different industries present in industrial estates using grounded theory method and MaxQDA2012 software. Analysis in this research is based on the systematic approach of Strauss and Corbin theories in three main steps: open coding, axial coding and selective coding. An important topic and a new concept of entrepreneurship under the title of pollution prevention today is a type of green entrepreneurship, because of which, while reacting to the market opportunity, negative effects on the natural environment are at a minimum. The basis of this type of entrepreneurship is special attention to the basic issues in environmental sustainability through the identification and exploitation of opportunities that link entrepreneurship and the environment. The results showed that causal conditions include market turmoil and financial shocks, underlying conditions including green innovation, organizational culture, interventionist conditions including competitive advantage, government regulation, social responsibility, interactive strategy including organizational performance and consequences including sustainable development. کارآفرینی سبز را می‌توان به عنوان عملیاتی کردن نوآوری‌های مربوط به فن آوری‌های جایگزین و پایدار با هدف اولیه‌ی ترویج و کمک به اقتصاد سبز در نظر گرفت. از سوی دیگر شهرک‌های صنعتی همواره در هر جامعه‌ای به عنوان یکی از مهم‌ترین ارکان بافت اقتصادی آن جامعه به شمار می‌آیند. اشتغالزایی اما با رویکرد کمترین آسیب به محیط زیست است. بر این اساس هدف از پژوهشحاضر طراحی الگوی طراحی کسب و کار سازگار با محیط در مسیر رشد همه جانبه و پایدار می‌باشد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش کیفی می‌باشد. جامعه آماری از شرکت‌های کوچک و متوسط فعال با ظرفیت کامل در شهرک‌های صنعتی استان تهران تشکیل شده است که تعداد آن‌ها حدود 3000 واحد فعال می‌باشد. ابتدا با مصاحبه با 10 نفر از مدیران و کارشناسان ارشد صنایع مختلف حاضر در شهرک‌های صنعتی و به روش گرندد تئوری و با استفاده از نرم افزار MaxQDA مدلسازی صورت گرفت. این پژوهش بر اساس رویکرد نظام‌مند نظریه‌ای استراوس و کوربین در سه گام اصلی کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی می‌باشد. مبحث مهم و مفهوم جدیدی که از کارآفرینی تحت عنوان پیشگیری از آلودگی امروزه مطرح شده است نوعی از کارآفرینی سبز است که در نتیجه آن ضمن واکنش به فرصت بازار آثار منفی بر محیط طبیعی در حالت کمینه خود قرار دارد. اساس این نوع کارآفرینی، توجه خاص به مسائل اساسی در پایداری محیط زیستی از طریق شناسایی و بهره برداری از فرصت‌هایی است که کارآفرینی و محیط زیست را به هم پیوند می‌دهد. نتایج نشان داد شرایط علّی شامل تلاطم بازار و شوک‌های مالی، شرایط زمینه‌ای شامل نوآوری سبز، فرهنگ سازمانی، شرایط مداخله‌گر شامل مزیت رقابتی، مقرررات دولتی، مسئولیت اجتماعی، راهکار تعاملی شامل عملکرد سازمان و پیامدها شامل توسعه پایدار می‌باشد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_220627_96465154ccc007917e65f9afd7776339.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Developing an Architectural Design Evaluation System in Iranian Architectural Education (Case Study: Architectural Education After the Cultural Revolution) تدوین نظام ارزیابی طراحی معماری در آموزش معماری ایران (موردپژوهی: آموزش معماری بعد از انقلاب فرهنگی) 880 896 220654 10.22034/el.2025.517552.1084 FA افشین اسماعیلی گروه معماری، پردیس بین الملل قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران رضا نقدبیشی گروه معماری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران وحدانه فولادی گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 04 17 Higher education curricula and consequently architecture education in Iranian architecture schools are the product of the major activities of the Supreme Planning Council. Architecture education and design methods have been less comprehensive and have less functional feedback. In Iran, education in all disciplines, especially architecture, is more educational than research-based, and therefore understanding and deducing functional concepts and inventing methods that are consistent with cultural values do not have a proper place. Therefore, the present study aimed to develop an architectural design evaluation system in Iranian architectural education after the Cultural Revolution. In this study, a mixed method combining qualitative and quantitative methods was used. In the qualitative section, the data and information required for this study were first extracted through in-depth interviews with 20 experts using the snowball sampling method and analyzed in three stages using thematic analysis (open coding, axial coding, and selective coding) using Max Quda software (2018). Finally, according to the interviews, the development of an architectural design evaluation system in Iranian architectural education was extracted and a researcher-made questionnaire was designed. Then, based on the interview process, coding and tests were conducted, and the final research model was presented. In the quantitative part, this research is applied in terms of purpose and descriptive-survey and correlational in terms of data collection method. The sample size is 384 undergraduate students of architectural engineering in the architectural design class at Islamic Azad Universities, Bandar Abbas and Yazd branches. In this research, the level of relationship between the components was determined using the structural equation modeling method and Smart PLS software. The findings indicate that the variable path coefficient between the architectural design evaluation system in Iranian architectural education after the Cultural Revolution and architectural education is 0.920 and the t-statistic is 16.848, and therefore improving the evaluation of architectural design education increases the level of coordination of educational goals with the presented educational strategies, as well as improving the level of professional ability and efficiency in the successes achieved in the educational field. برنامه‏های درسی آموزش عالی و به تبع آن آموزش معماری در دانشکده‏های معماری ایران محصول فعالیت عمده نهاد شورای عالی برنامه‌ریزی است. آموزش معماری و روش‌های طراحی، کمتر دارای روندی همه جانبه و بازخوردهای عملکردی بوده است. در ایران آموزش کلیه رشته‌ها به ویژه معماری بیشتر جنبه آموزشی دارد تا پژوهشی و از این رو درک و استنباط مفاهیم عملکردی و ابداع روش‌هایی منطبق با ارزش‏های فرهنگی جایگاه مناسبی ندارد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تدوین نظام ارزیابی طراحی معماری در آموزش معماری ایران بعد از انقلاب فرهنگی صورت گرفته است. در این پژوهش از روش‌ آمیخته ترکیبی از روش کیفی و کمی، استفاده شد. در بخش کیفی، داده‌ها و اطلاعات مورد نیاز این تحقیق، ابتدا از طریق مصاحبه عمیق با 20 نفر از خبرگان به روش نمونه گیری گلوله برفی، استخراج گردیده و طی سه مرحله به روش تحلیل مضمون (کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی) با نرم افزار مکس کیودا(2018) تحلیل شد و نهایتاً طبق مصاحبه‌ها، تدوین نظام ارزیابی طراحی معماری در آموزش معماری ایران استخراج و پرسشنامه محقق‌ساخته طراحی و سپس بر اساس فرآیند مصاحبه، کدگذاری و آزمون‌های انجام شد و مدل نهایی تحقیق ارائه گردید. در بخش کمی، این پژوهش از منظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها توصیفی- پیمایشی و همبستگی است. حجم نمونه 384 نفر از دانشجویان مقطع کارشناسی مهندسی معماری در کلاس طراحی معماری، در دانشگاه‌های آزاد اسلامی واحد بندرعباس و یزد می باشد. در این پژوهش میزان ارتباط بین مولفه‌ها با استفاده از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری و نرم افزار اسمارت پی ال اس(Smart pls) مشخص شد. یافته‌های حاکی از آن است که ضریب مسیر متغیر بین نظام ارزیابی طراحی معماری در آموزش معماری ایران بعد از انقلاب فرهنگی و آموزش معماری که به مقدار 0.920 و همچنین آماره t به مقدار 16.848 می باشد و لذا بهبود ارزیابی آموزش طراحی معماری باعث افزایش میزان هماهنگی اهداف آموزشی با راهبردهای آموزشی ارائه شده است، همچنین ارتقاء میزان توانایی حرفه‏ای و بازده در موفقیت‌های کسب شده در عرصة آموزشی می‌شود. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_220654_9909455a1bac5cc54da9359505d75e3b.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 A Systematic Review and Explanation of Human-Centered Transportation Planning with Emphasis on the Urban Spatial Structure in Iran بررسی و تبیین نظامند برنامه ریزی حمل و نقل انسان محور با تأکید بر ساختار فضایی شهری در ایران 897 919 226140 10.22034/he.2025.529688.1114 FA رضا فرناد گروه شهرسازی، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران. علی آذر گروه شهرسازی و معماری، واحد مراغه، دانشگاه آزاد اسلامی، مراغه، ایران. 0000-0002-1085-833X کریم حسین زاده دلیر گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران. Journal Article With the expansion of urbanization and the growing dependence on private vehicles, the human-centered transportation approach has emerged as an effective strategy for enhancing quality of life, reducing pollution, and improving the efficiency of urban spaces. Although car-oriented patterns continue to dominate the spatial structure of Iranian cities, human-centered transportation can gain a rightful position within this structure through a redefinition of urban planning priorities. The development of three key pillars—including efficient public transportation, safe and attractive pedestrian pathways, and secure cycling routes—is considered among the most essential strategies for achieving the goals of this approach.The main objective of this study is to systematically Review and Explanation human-centered transportation planning within the spatial structure of Iranian cities.This research is a descriptive-analytical and fundamental study. Data collection was conducted using a library and documentary approach, analyzed through qualitative content analysis, and designed within the framework of a systematic review.The sample size includes 18 scientific-research articles (approved by the Ministry of Science, Research, and Technology), 5 specialized-scientific articles (endorsed by the Ministry of Culture and Islamic Guidance), and 9 relevant theses and dissertations published up to the year 2024 (1403 in the Iranian calendar), all of which were analyzed using the meta-synthesis model.The findings of this study indicate that the majority of the reviewed literature has focused primarily on four key domains: economic, social, environmental, and infrastructural-physical. Among these, the social domain with nine identified components has shown the highest frequency across the analyzed studies. The findings show that out of the 32 reviewed sources, 25 (78.13%) explicitly assessed the reliability of their data collection instruments. This indicates that most of these studies employed valid and reliable measurement tools. Moreover, 75% of the sources included hypotheses, 62.5% presented conceptual models, and all of them (100%) were categorized as applied research. The results of the study indicate that most of the research has been conducted with an applied and descriptive-analytical approach, while comparatively less attention has been given to theoretical dimensions and the process of theory development. Therefore, utilizing theories related to human-centered transportation and striving to operationalize them can play a significant role in enhancing the quality of urban transportation systems and mitigating the country’s traffic challenges. با گسترش شهرنشینی و افزایش وابستگی به خودروهای شخصی، رویکرد حمل‌ونقل انسان‌محور به‌عنوان راهکاری مؤثر برای بهبود کیفیت زندگی، کاهش آلودگی و ارتقای کارایی فضاهای شهری مطرح‌شده است. هرچند الگوی خودرومحوری همچنان بر ساختار فضایی شهرهای ایران غالب است، اما حمل‌ونقل انسان‌محور می‌تواند با بازتعریف اولویت‌های برنامه‌ریزی شهری جایگاهی شایسته در این ساختار بیابد. توسعه سه محور کلیدی شامل حمل‌ونقل عمومی کارآمد، پیاده راه‌های امن و جذاب و مسیرهای ایمن دوچرخه‌سواری، از مهم‌ترین راهکارها برای تحقق اهداف این رویکرد به شمار می‌روند. هدف اصلی این تحقیق، بررسی و تبیین نظام‌مند برنامه‌ریزی حمل‌ونقل انسان‌محور در بستر ساختار فضایی شهرهای ایران می‌باشد. این تحقیق، از نوع مطالعات توصیفی-تحلیلی و بنیادی است. گردآوری داده‌ها بر اساس رویکرد کتابخانه‌ای و اسنادی، تحلیل محتوای کیفی و در قالب مرور نظام‌مند طراحی‌شده است. حجم نمونه شامل 18 مقاله علمی-پژوهشی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)، 5 مقاله علمی-تخصصی (وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) و ۹ عنوان پایان‌نامه و رساله مرتبط تا سال ۱۴۰۳ است ،که با بهره‌گیری از مدل فراترکیبی مورد تحلیل و بررسی قرارگرفته‌اند. در این تحقیق مشخص شد که در اکثر مطالعات، چهار بُعد اقتصادی، اجتماعی، زیست‌محیطی و زیرساختی-کالبدی بیشترین تمرکز را به خود اختصاص داده‌اند. در این میان، بُعد اجتماعی با دارا بودن ۹ مؤلفه بیشترین فراوانی را در میان مطالعات موردبررسی داشته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که از میان ۳۲ منبع بررسی‌شده، ۲۵ مورد (۷۸٫۱۳٪) به‌طور مشخص به ارزیابی پایایی ابزارهای گردآوری داده‌ها پرداخته‌اند. این موضوع بیانگر آن است که در بیشتر این مطالعات از ابزارهای سنجش معتبر و قابل‌اعتماد استفاده‌شده است. همچنین، ۷۵٪ از منابع دارای فرضیه، ۶۲٫۵٪ دارای مدل مفهومی و تمامی آن‌ها (۱۰۰٪) در حوزه مطالعات کاربردی قرارگرفته‌اند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که اغلب مطالعات با رویکردی کاربردی و توصیفی-تحلیلی انجام‌شده‌اند، اما به ابعاد نظری و فرآیند نظریه‌پردازی توجه کمتری شده است. ازاین‌رو، بهره‌گیری از نظریه‌های مرتبط با حمل‌ونقل انسان‌محور و تلاش برای کاربردی سازی آن، می‌تواند نقش مؤثری در ارتقای کیفیت نظام حمل‌ونقل شهری و کاهش چالش‌های ترافیکی کشور ایفا کند. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_226140_88620f53e8130fe210652d43137a905b.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Analysis of livability indicators of inefficient neighborhoods based on the F'ANP method (Case study: Rah-Rey and Akhund neighborhoods of Qazvin city) مقایسه تطبیقی شاخص‌های زیست پذیری محلات ناکارآمد راه‌ری و آخوند شهر قزوین بر اساس روش F’ANP 920 941 226809 10.22034/he.2025.520179.1096 FA ملیحه باباخانی استادیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران 0000-0002-0585-7447 وحیده حسینعلی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه، بین الملل امام خمینی(ره)، قزوین، ایران. سهیل قشلاق پور پژوهشگر دکتری شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. مجید زارعی دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران. Journal Article 2025 04 29 Old and dilapidated neighborhoods are one of the most important problems of today's urbanization, as the degradation of their environmental quality in recent decades has jeopardized the sustainability of cities. These textures are the old cores of cities and have become worn out and inefficient over time, or have been formed in the contemporary era without observing architectural and urban planning rules and regulations, and are facing many physical, social, and economic problems. The decline in quality indicators in urban spaces in these neighborhoods is one of the many problems that these urban areas are struggling with. Since urban spaces represent the peak of spatial manifestation of urban life and the presence of citizens, the reciprocal effect of the decline in the quality of urban spaces on the decline in urban livability makes the depth and dimensions of this problem in old and dilapidated neighborhoods clearer. Therefore, the aim of the present study was to conduct a comparative study and compare the livability indicators in the inefficient neighborhoods of Rahi Ray and Akhund. This research is applied in terms of purpose, descriptive-analytical in terms of process, and quantitative and qualitative (combined) in terms of data. The F'ANP test was used to compare two neighborhoods (Zhi Salah). The results indicate the low quality of connectivity and integration factors of the urban fabric, especially within the fabric, and this lack of visibility and access to some urban spaces has caused problems and defenseless spaces. The results of the research indicated that the economic dimension was obtained in Akhund neighborhood (0.55) and in Rah-Re neighborhood (0.45), in the social dimension in Akhund neighborhood (0.966) and in Rah-Re neighborhood (0.51), in the physical dimension in Akhund neighborhood (0.62) and in Rah-Re neighborhood (0.37), in the environmental dimension in Akhund neighborhood (0.48) and in Rah-Re neighborhood (0.52), and finally in the managerial dimension in Akhund neighborhood (0.48) and in Rah-Re neighborhood (0.52). In addition, in the analysis with DEMETL, the factors of safety and security (0.115), urban facilities and equipment (0.097), and employment and income (0.078) had the greatest impact on other components, and finally, after comparative studies, Akhund neighborhood with a weight of 0.62 had better conditions than Rah-e Ray neighborhood with a weight of 0.476. محله‌های قدیمی و فرسوده یکی از مهمترین مشکلات شهرنشینی امروزی به شمار می روند، بطوریکه در دهه‌های اخیر پدیده تنزل کیفیت محیط‌زیست آنها، پایداری شهرها را به خطر انداخته است. این بافت‌ها هسته‌های قدیمی شهرها هستند و به مرور زمان فرسوده و ناکارآمد شده اند و یا در دوران معاصر بدون رعایت ضوابط و مقررات معماری و شهرسازی شکل گرفته اند و با مشکلات جسمی، اجتماعی و اقتصادی زیادی روبرو هستند. تنزل شاخص‌های کیفی در فضاهای شهری این محلات یکی از معضلات متعددی است که این مناطق شهری با آن دست و پنجه نرم می کنند و از آنجاکه فضاهای شهری، اوج تجلی فضایی زندگی شهری و حضور شهروندان را نشان می دهد، تاثیر متقابل کاهش کیفیت فضاهای شهری بر تنزل زیست پذیری شهری، عمق و ابعاد این معضل در محلات قدیمی و فرسوده را روشن‌تر میسازد. لذا هدف تحقیق حاضر بررسی تطبیقی و مقایسه شاخص های زیست‌پذیری در محلات ناکارآمد راه‌ری و آخوند بوده است. این پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و ازنظر فرایندی، توصیفی-تحلیلی و ازنظر داده کمی وکیفی (ترکیبی) می‌باشد. برای بررسی تطبیقی دو محله با هم (ذی صلاح) از آزمون  F'ANP استفاده شد. نتایج حاکی از کیفیت نازل عوامل اتصال‌پذیری و یکپارچگی بافت شهری بوده که این عدم دید و دسترسی به برخی از فضا‌های شهری باعث ایجاد فضا‌های بی‌دفاع  و مشکلات متعدد شده است. نتایج تحقیق حاکی از آن بود که بعد اقتصادی در محله آخوند (55/0) و در محله راه‌ری (45/0)، بعد اجتماعی در محله آخوند (966/0) و در محله راه‌ری (51/0)، بعد کالبدی در محله آخوند (62/0) و در محله راه‌ری (37/0)، بعد زیست‌محیطی در محله آخوند (48/0) و در محله راه‌ری (52/0) و در نهایت بعد مدیریتی در محله آخوند (48/0) و در محله راه‌ری (52/0) بدست آمد. علاوه بر این در تحلیل با دیمتل، عوامل ایمنی و امنیت (115/0)، تأسیسات و تجهیزات شهری (097/0) و اشتغال و درآمد (078/0) بیشترین تأثیر را بر سایر مؤلفه‌ها داشتند و در نهایت پس از مطالعات تطبیقی، محله آخوند با وزن 62/0 شرایط بهتری نسبت به محله راه ری با وزن 476/0 داشت. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_226809_cb405566967d943f4e7b13fd0d9ab745.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Evaluating the sense of belonging to the place of Iranian immigrants with an emphasis on physical and environmental factors in the public spaces of the city (with a focus on Iranians living in Toronto, Canada) ارزیابی حس تعلق به مکان مهاجرین ایرانی با تاکید بر عوامل کالبدی و محیطی در فضاهای عمومی شهر ( با تمرکز بر ایرانیان ساکن تورنتو کانادا) 942 956 219340 10.22034/el.2025.515383.1079 FA فخرالسادات طباطبایی دانشجوی دکتری، گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. محمد پروا استادیار گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. حامد مضطرزاده دانشیار گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. وحیده حجتی استادیار گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. Journal Article 2025 04 06 Today, solving the psychological and two-sided crisis of immigrants' lack of sense of belonging to the destination society in the immigration process is essential as a social phenomenon. The present study investigated the physical dimensions of the sense of belonging to urban spaces and its effective indicators in Iranian-populated areas of Toronto, Canada. The type of research is analytical-descriptive and the method is survey. The study population was 100 Iranian immigrants living in the Richmond Hill, Vaughan, Markham, and Thornhill areas of Toronto, Canada, who were selected using the snowball method. Data analysis was performed in SPSS software. The results showed that among the physical factors affecting the sense of belonging, the safety and security component was the most important component in creating a sense of belonging with 32 percent of effectiveness, followed by the environmental component and the accessibility component, and the human scale component had the lowest percentage of effectiveness in creating a sense of belonging to urban spaces for immigrants. امروزه حل بحران روانشناختی و دو سویه عدم حس تعلق مهاجرین به جامعه مقصد در فرآیند مهاجرت؛ بعنوان پدیده‎ای اجتماعی ضروری می‎باشد. پژوهش حاضر به بررسی ابعاد کالبدی حس تعلق به فضاهای شهری و شاخص‎های مؤثر آن در مناطق ایرانی نشین شهر تورنتو کانادا پرداخته است. نوع تحقیق تحلیلی_ توصیفی و روش انجام آن پیمایشی می باشد، جامعه مورد بررسی 100 نفر از مهاجرین ایرانی ساکن مناطق ریچموند هیل، وان، مارکهام، و تورن‌هیل شهر تورنتو کانادا که با روش گلوله برفی انتخاب گردیدند. تحلیل اطلاعات در نرم افزار SPSS انجام گردید. نتایج نشان داد که از بین عوامل کالبدی تاثیرگذار بر حس تعلق مولفه ایمنی و امنیت با 32 درصد تاثیرگذاری مهمترین مولفه در ایجاد حس تعلق بوده و بعد از آن مولفه محیطی و مولفه دسترسی نیز از عوامل مهم تاثیرگذار بودند و مولفه مقیاس انسانی کمترین درصد تاثیرگذاری بر ایجاد حس تعلق به فضاهای شهری را برای مهاجرین دارد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_219340_02eb54ba0ec5776d560d450b1932709e.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 The Role of the Metaverse in Addressing the Consequences of Climate Change to Enhance Urban Resilience نقش متاورس در مقابله با پیامدهای تغییرات اقلیمی در راستای افزایش تاب آوری شهرها 957 977 220403 10.22034/el.2025.511464.1070 FA سمیرا رحمتی کارشناس ارشد، برنامه‌ریزی شهری، موسسه آموزش عالی معماری و هنر پارس، تهران، ایران. Journal Article 2025 03 09 Climate change, regarded as one of the most fundamental global challenges of our time, exerts profound effects on the environment and urban structures. These impacts are exacerbated by population growth and the concentration of economic activities in cities. This article aims to explore the role of metaverse technology in enhancing urban resilience against the consequences of climate change, while presenting actionable solutions to address these challenges. The research employs a descriptive-analytical method, utilizing content analysis of prior studies, with information gathered through library research and searches on reputable websites. The findings reveal that the primary challenges posed by climate change can be categorized into four areas: 1) water scarcity and drought crisis, 2) emergence of heat islands, 3) occurrences of flooding, and 4) dust storm events. The metaverse, leveraging cutting-edge technologies such as virtual reality (VR), augmented reality (AR), artificial intelligence (AI), and the Internet of Things (IoT), presents significant potential for offering operational solutions in these domains. Among these solutions are the simulation of climate change effects, such as flooding and drought, in digital environments; the reduction of physical travel need through the replacement of events and meetings with virtual alternatives; interactive citizen education regarding climate crises; and intelligent management of resources (water, energy, and waste). Moreover, the metaverse facilitates the creation of digital twin cities, enabling the testing of climate adaptation scenarios prior to physical implementation. However, challenges such as high energy consumption of servers, digital divides, and dependence on complex technologies require special attention. The results of this study emphasize that while the metaverse cannot completely replace physical interventions, it can serve as a complementary tool that, when integrated with sustainable policies and the use of renewable energy, can assist cities in transitioning towards a resilient and low-carbon future. This study recommends that urban planners and policymakers creatively exploit the metaverse to effectively address technical and social challenges while taking significant steps to combat climate change. تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از اساسی‌ترین چالش‌های جهانی در عصر حاضر، اثرات عمیقی بر روی محیط زیست و ساختار شهری دارد. این تأثیرات به دلیل افزایش جمعیت و تمرکز فعالیت‌های اقتصادی در شهرها دوچندان می‌شود. مقاله حاضر با هدف ارائه راهکارهایی برای افزایش تاب آوری شهری در مقابل پیامدهای تغییرات اقلیمی به بررسی نقش فناوری متاورس در کاهش این پیامدها می‌پردازد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی به شیوه تحلیل محتوای مطالعات پیشین است. اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و جستجو در سایت‌های معتبر جمع آوری شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که مهم‌ترین چالش‌های تغییرات اقلیمی در چهار حوزه 1- بحران کم آبی و خشکسالی، 2- پیدایش جزایر حرارتی 3- وقوع سیلاب 4- وقوع طوفان گردو غبار تقسیم می‌گردد. متاورس، با بهره‌گیری از فناوری‌های نوینی نظیر واقعیت مجازی (VR)، واقعیت افزوده (AR)، هوش مصنوعی (AI) و اینترنت اشیا (IOT)، ظرفیت بالایی برای ارائه راهکارهای عملیاتی در این حوزه‌ها دارد. از جمله این راهکارها می‌توان به شبیه‌سازی اثرات تغییرات اقلیمی مانند سیلاب و خشکسالی در محیط‌های دیجیتال، کاهش نیاز به سفرهای فیزیکی از طریق جایگزینی رویدادها و جلسات مجازی، آموزش تعاملی شهروندان درباره بحران‌های اقلیمی و مدیریت هوشمند منابع (آب، انرژی و پسماند) اشاره کرد. علاوه بر این، متاورس با ایجاد شهرهای دیجیتال دوقلو، امکان آزمون سناریوهای سازگاری با تغییرات اقلیمی را پیش از پیاده‌سازی فیزیکی فراهم می‌آورد. با این حال، چالش‌هایی نظیر مصرف انرژی بالای سرورها، شکاف دیجیتالی و وابستگی به فناوری‌های پیچیده، نیازمند توجه ویژه‌ای هستند. نتایج این پژوهش تاکید می‌کند که متاورس نمی‌تواند به‌طور کامل جایگزین اقدامات فیزیکی گردد اما به عنوان یک ابزار مکمل، در صورتی که با سیاست‌های پایدار و استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر ادغام شود، می‌تواند به شهرها در حرکت به سوی آینده‌ای کربن‌زا و تاب‌آور کمک کند. این مطالعه پیشنهاد می‌کند که برنامه‌ریزان شهری و سیاست‌گذاران با بهره‌برداری خلاقانه از متاورس، باید ضمن حل چالش‌های فنی و اجتماعی، گام‌های مؤثری برای مقابله با تغییرات اقلیمی بردارد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_220403_cac62865cddfb8e55140254d04c1173e.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Organizational Greening: The Role of Transformational Green Leadership and Human Resource Management in Achieving Sustainability سبزسازی سازمانی: نقش رهبری تحول‌آفرین و مدیریت منابع انسانی سبز در دستیابی به پایداری 978 991 221654 10.22034/he.2025.508657.1067 FA زهره شرعی دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، دانشگاه پیام‌نور، تهران، ایران. 0000-0003-0520-5278 مجتبی محبی فر دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، دانشگاه پیام‌نور، تهران، ایران. Journal Article 2025 02 24 Given the water scarcity crisis and the necessity for sustainable resource management in arid regions, this study aimed to investigate the impact of green human resource management (GHRM) and transformational green leadership (TGL) on sustainable performance, mediated by employees' green behavior (EGB), in the Yazd City Water and Sewage Company. This applied research adopted a descriptive-correlational methodology. Data were collected using standardized questionnaires with a 5-point Likert scale. The statistical sample included 144 randomly selected employees of the Yazd City Water and Sewage Company. Data analysis was conducted through structural equation modeling (SEM) in PLS software and the Sobel test to assess mediation effects. The results revealed that GHRM did not have a direct and significant impact on sustainable performance. However, GHRM positively influenced EGB, while TGL significantly affected both sustainable performance and EGB. Employees’ green behavior acted as a mediating variable, strengthening the relationship between GHRM and sustainable performance, as well as between TGL and sustainable performance. The findings indicated that although GHRM alone is insufficient to improve sustainable performance, enhancing TGL and promoting employees’ green behaviors can serve as key levers for achieving sustainability goals in water resource management organizations. These results hold significant implications for policymakers in the water and sewage sector of arid regions like Yazd, emphasizing the need to redesign HR strategies and integrate green leadership approaches to address environmental challenges effectively. با توجه به بحران کم‌آبی و ضرورت مدیریت پایدار منابع در مناطق خشک، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر مدیریت منابع انسانی سبز و رهبری تحول‌آفرین سبز بر عملکرد پایدار با میانجیگری رفتار سبز کارکنان در شرکت آب و فاضلاب شهر یزد انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-هم‌بستگی است. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های استاندارد با طیف لیکرت ۵ گزینه‌ای جمع‌آوری شد. نمونه آماری شامل ۱۴۴ نفر از کارکنان شرکت آب و فاضلاب شهر یزد بود که به‌صورت تصادفی انتخاب شدند. تحلیل داده‌ها با مدل سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار PLS و آزمون سوبل برای بررسی اثرات میانجی انجام گرفت. مدیریت منابع انسانی سبز تأثیر مستقیم و معناداری بر عملکرد پایدار نداشت، اما از طریق رفتار سبز کارکنان به‌صورت غیرمستقیم بر آن اثر گذاشت. رهبری تحول‌آفرین سبز تأثیر مثبت و مستقیمی بر عملکرد پایدار و رفتار سبز کارکنان داشت. رفتار سبز کارکنان به‌عنوان متغیر میانجی، رابطه بین مدیریت منابع انسانی سبز و عملکرد پایدار، و همچنین رابطه بین رهبری تحول‌آفرین سبز و عملکرد پایدار را تقویت کرد. یافته‌ها نشان داد که اگرچه مدیریت منابع انسانی سبز به‌تنهایی برای بهبود عملکرد پایدار کافی نیست، اما تقویت رهبری تحول‌آفرین سبز و ترویج رفتارهای سبز کارکنان می‌تواند به‌عنوان اهرمی کلیدی در دستیابی به اهداف پایداری سازمان‌های مرتبط با مدیریت منابع آب عمل کند. این نتایج برای سیاست‌گذاران حوزه آب و فاضلاب در مناطق خشک نظیر یزد، جهت باز طراحی استراتژی‌های منابع انسانی و رهبری سبز، حائز اهمیت است. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_221654_7548db3d9c85d0d740a852eaf66f4371.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Regeneration of the Deteriorated Urban Fabric of Masour Neighborhood, Khorramabad, through Neighborhood-Oriented and Pedestrian Approaches to Enhance Quality of Life بازآفرینی بافت فرسوده محله ماسور خرم‌آباد با تأکید بر برنامه‌ریزی محله‌محور و پیاده‌محوری در ارتقای کیفیت زندگی 992 1015 229066 10.22034/he.2025.545540.1139 FA محسن پاپی دانشجو دکتری، رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد ملایر، دانشگاه آزاد اسلامی، ملایر، ایران‌. 0009-0000-4423-0754 محمد رحمانی گروه شهرسازی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. 0009-0006-5723-8556 Journal Article 2025 09 06 The present study aims to investigate the regeneration process of the worn-out urban fabric in the Masour neighborhood of Khorramabad city, focusing on neighborhood-oriented planning and pedestrian-oriented approaches to improve residents’ quality of life. The statistical population consists of all residents of the Masour neighborhood, with a population of approximately 22,833 people in 2025 and an area of 222 hectares. Sampling was conducted using a mixed approach, including simple random, cluster random, and purposive non-random methods, and a total of 37 open-ended questionnaires were completed for data collection. This study is applied-developmental in nature, using a mixed-method (qualitative–quantitative) approach. The research tools included questionnaires, SWOT analysis, Delphi technique, and statistical analyses conducted with SPSS software, along with expert consultations. The main novelty of this research lies in the simultaneous application of neighborhood-based and pedestrian-oriented strategies in urban regeneration, which has been rarely examined in an integrated manner in the literature. The results revealed that regeneration strategies can be categorized into four groups: aggressive (SO), revision (WO), diversification (ST), and defensive (WT). Implementing these strategies can significantly improve physical, social, economic, environmental, and managerial indicators in the neighborhood. Overall, the findings demonstrate that regeneration of Masour with a pedestrian-oriented perspective not only addresses structural and infrastructural issues but also enhances quality of life and residents’ satisfaction. هدف پژوهش حاضر بررسی فرآیند بازآفرینی بافت فرسوده محله ماسور شهر خرم‌آباد با تأکید بر برنامه‌ریزی محله‌محور و رویکرد پیاده‌محوری در جهت ارتقای کیفیت زندگی شهروندان است. جامعه آماری شامل کلیه ساکنان محله ماسور با جمعیتی حدود 22,833 نفر در سال 1404 و مساحت 222 هکتار می‌باشد. روش نمونه‌گیری به‌صورت ترکیبی شامل تصادفی ساده، تصادفی خوشه‌ای و غیرتصادفی هدفمند انجام شد و در مجموع 37 پرسشنامه باز برای جمع‌آوری داده‌ها تکمیل گردید. این پژوهش از نوع کاربردی–توسعه‌ای بوده و داده‌ها به روش ترکیبی (کیفی–کمی) جمع‌آوری و تحلیل شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه، مدل SWOT، تکنیک دلفی و تحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزار SPSS و مشاوره با خبرگان بود. نوآوری اصلی تحقیق، بهره‌گیری هم‌زمان از رویکرد محله‌محوری و پیاده‌محوری در فرآیند بازآفرینی بافت فرسوده است که در ادبیات پژوهش کمتر به‌صورت تلفیقی بررسی شده است. نتایج نشان داد راهبردهای بازآفرینی در چهار دسته راهبردهای تهاجمی (SO)، بازنگری (WO)، تنوع (ST) و تدافعی (WT) قابل تدوین‌اند و اجرای آن‌ها می‌تواند به بهبود شاخص‌های کالبدی، اجتماعی، اقتصادی، زیست‌محیطی و مدیریتی محله کمک نماید. یافته‌ها حاکی از آن است که بازآفرینی محله ماسور با تأکید بر پیاده‌محوری علاوه بر رفع مشکلات کالبدی و زیربنایی، منجر به ارتقای کیفیت زندگی و افزایش رضایتمندی ساکنان خواهد شد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_229066_53bddb2833cee08cf067db7870e3bdd7.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Developing an integrated smart model for the sustainable organization of residential complexes with an emphasis on the physical structure and the environment (Case study: Dogonbadan city) توسعه مدل هوشمند یکپارچه برای ساماندهی پایدار مجتمع‌های مسکونی با تأکید بر کالبد و محیط زیست (مطالعه موردی: شهر دوگنبدان) 1016 1032 229317 10.22034/he.2025.540895.1129 FA فاطمه گرجی پور دانشجوی دکتری شهرسازی گروه عمران، معماری و شهرسازی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران. زریر صالح پور سروک گروه عمران، معماری و شهرسازی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران. علی آرام گروه عمران، معماری و شهرسازی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران. عبدالحسین پاک نژادی گروه عمران، معماری و شهرسازی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران. Journal Article 2025 08 12 Cities, as the primary hubs of human and economic activities, play a vital role in achieving sustainable development. However, rapid urbanization, land scarcity, increasing housing demand, and environmental challenges necessitate a re-evaluation of urban planning approaches. The city of Dogonbadan, as an industrial and migrant-attracting center, faces significant challenges in providing sustainable housing due to geographical constraints such as being surrounded by mountains and oil wells and the city's longitudinal expansion. This research aims to develop an intelligent model for the sustainable organization of residential complexes, focusing on physical and environmental dimensions. The methodology combines descriptive and analytical studies, with data collected through researcher-made questionnaires, interviews, and document analysis, analyzed using SPSS and PLS software. The results indicate that sustainable development indicators have a direct relationship with the improvement of residential complex construction quality. Furthermore, adopting intelligent approaches can optimize resources, reduce environmental impacts, and enhance the quality of life in this city. This study provides an innovative framework for policymaking and planning sustainable housing. شهرها به‌عنوان کانون اصلی فعالیت‌های انسانی و اقتصادی، نقشی حیاتی در تحقق توسعه پایدار ایفا می‌کنند، اما رشد سریع شهرنشینی، کمبود زمین، تقاضای فزاینده برای مسکن، و چالش‌های زیست‌محیطی، نیازمند بازنگری در رویکردهای برنامه‌ریزی شهری است. شهر دوگنبدان به‌عنوان قطب صنعتی و مهاجرپذیر، به دلیل محدودیت‌های جغرافیایی مانند محصور شدن توسط کوه‌ها و چاه‌های نفت و گسترش طولی شهر، با چالش‌های متعددی در تأمین مسکن پایدار مواجه است. این پژوهش با هدف توسعه مدلی هوشمند برای ساماندهی پایدار مجتمع‌های مسکونی، بر ابعاد کالبدی و زیست‌محیطی تمرکز دارد. روش تحقیق ترکیبی از مطالعات توصیفی و تحلیلی بوده و داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های محقق‌ساخته، مصاحبه و مطالعات اسنادی جمع‌آوری شده و با نرم‌افزارهای SPSS و PLS تحلیل شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که شاخص‌های توسعه پایدار، ارتباط مستقیمی با ارتقای کیفیت ساخت مجتمع‌های مسکونی دارند و استفاده از رویکردهای هوشمند می‌تواند به بهینه‌سازی منابع، کاهش تأثیرات زیست‌محیطی، و افزایش کیفیت زندگی در این شهر منجر شود. این پژوهش راهکاری نوین برای سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی مسکن پایدار ارائه می‌دهد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_229317_f44574c41221255303ac651b8c03a42e.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 The impact of urban space and furniture on the psychological security of citizens of Ardabil city تاثیر فضا و مبلمان شهری بر امنیت روانشناختی شهروندان شهر اردبیل 1033 1043 229405 10.22034/he.2025.537692.1125 FA یوسف درویشی گروه علمی جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرا ن. فاطمه درویشی دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشگاه آزاد ، اردبیل، ایران علیرضا شفاهی کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرا ن. Journal Article 2025 07 28 Urban environments and street furniture play an important role in creating peace and mental well-being for citizens. This research examines the role and impact of urban furniture and spaces on the psychological comfort of citizens in the city of Ardabil. The research method is applied in terms of purpose and descriptive-survey in nature, with data collection carried out through library research, fieldwork, and observation. The statistical population is the city of Ardabil, and due to its vastness, random sampling was used. The sample size was determined to be 287 people using Morgan’s table, and accordingly, the questionnaire was distributed among this group. Data analysis was conducted both descriptively and inferentially using SPSS software and the one-sample T-test. The findings derived from the data analysis with SPSS and the T-test indicate that the results for the first, second, and third hypotheses yielded test statistics of (t = 17.91), (t = 5.919), and (t = 28.366), respectively. Therefore, all three hypotheses regarding the influence of urban furniture and spaces on the components of psychological comfort, mental health, and satisfaction of Ardabil’s citizens were confirmed. This demonstrates that urban space has a reciprocal impact on mental well-being. The overall conclusion of the study highlights the effect of urban furniture on the mental and emotional state of Ardabil’s citizens. Hence, it is recommended that city officials provide urban furniture designed in accordance with the psychological needs of the residents. محیط و مبلمان شهری سهم مهمی در به وجود آوردن آرامش و سلامت روحی و ذهنی شهروندان دارد. پژوهش بررسی نقش و تاثیر مبلمان و فضاهای شهری بر آرامش روان شهروندان شهر اردبیل می باشد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش ماهیت توصیفی- پیمایشی و روش جمع آوری داده ها از روش کتابخانه ای و میدانی و مشاهده ای می باشد. جامعه آماری شهر اردبیل می باشد که به علت گستردگی جامعه، نمونه گیری به روش روش تصادفی انجام گرفت. حجم نمونه با استفاده از روش جدول مورگان برابر با 287 نفر تعیین شد و بنابراین پرسشنامه بین این گروه توزیع گردید. تجزیه و تحلیل داده ها بصورت توصیفی و استنباطی با استفاده از نرم افزارSPSS و آزمون Tتک نمونه انجام گرفت. یافته های مستخرج از تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS و آزمون T بیانگر آن است که نتایج ارائه شده برای فرضیه اول و دوم و سوم مقدار آماره آزمون حاصل به ترتیب را (91/17= ( t (919/5t = ) و(366/28t = ) می باشد و لذا سه فرضیه تاثیر مبلمان و فضاهای شهری بر مولفه آرامش روان شهروندان، بهداشت روانی و خشنودی شهروندان اردبیل مورد تایید قرار گرفت و این نشان میدهد که فضای شهری بر روان تاثیر متقابل دارد. جمع بندی کلی پژوهش بیانگر تاثیر مبلمان شهری بر روح و روان شهروندان شهر اردبیل می باشد. لذا پیشنهاد می شود که مسئولین شهری در زمینه ایجاد مبلمان شهری متناسب با شرایط روحی شهروندان فراهم آورند. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_229405_6a3b2a87e13554be4539765d051f6e74.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Investigating the resilience of Al-Ashtar city using the HSWOT method بررسی میزان تاب آوری شهر الشتر با استفاده از روش HSWOT 1044 1055 221132 10.22034/he.2025.521276.1098 FA مهدی صفری احمدوند گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد ملایر، دانشگاه آزاد اسلامی، ملایر، ایران عباس ملک حسینی گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد ملایر، دانشگاه آزاد اسلامی، ملایر، ایران مجید شمس گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد ملایر، دانشگاه آزاد اسلامی، ملایر، ایران Journal Article 2025 05 04 Urban resilience is of great importance in the face of economic, social, and environmental crises because it helps cities to survive and return to normal more quickly in the face of shocks and stresses. This resilience strengthens the ability of urban infrastructure, economies, and communities to face challenges. Also, by improving the flexibility and adaptability of cities, opportunities for sustainable development and reducing long-term damage are provided. In the present study, with an applied-developmental aim and descriptive-analytical methodology, an attempt has been made to present solutions for the resilience of the city of Al-Shatar using the HSWOT method. The documentary-library method was used to collect descriptive data, and the survey method and questionnaire tool were used to collect analytical data. The sample population of the study consisted of 15 executive experts and 15 university professors who were questioned and answered using a simple random sampling method. The icmacM and orpholM software were used to analyze the research data. The results showed that the city of Al-Shatar faces a low level of resilience to natural and human crises due to weak infrastructure, lack of investment, and inappropriate economic conditions. On the other hand, external impacts such as international sanctions and natural hazards have also affected the city's resilience as factors with high power but low strategic relevance. One of the most important findings of this research is the important role of transportation infrastructure, health services, access to financial resources and quality of education in the city's resilience. These variables are known as key elements in the sustainability and increase of the city's economic and social resilience. تاب‌آوری شهری در برابر بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی اهمیت بالایی دارد زیرا به شهرها کمک می‌کند تا در مواجهه با شوک‌ها و تنش‌ها، دوام آورده و سریع‌تر به حالت عادی بازگردند. این تاب‌آوری باعث تقویت توانایی زیرساخت‌ها، اقتصاد و جوامع شهری در مواجهه با چالش‌ها می‌شود. همچنین، با ارتقای انعطاف‌پذیری و سازگاری شهرها، فرصت‌هایی برای توسعه پایدار و کاهش آسیب‌های بلندمدت فراهم می‌شود. در مطالعه حاضر با هدف کاربردی- توسعه و با روش شناسی توصیفی- تحلیل سعی شده است به ارائه راهکارهایی جهت تاب آوری شهر الشتر با استفاده از روش HSWOT پرداخته شود. برای گرداوری داده‌های توصیفی از روش اسنادی- کتابخانه‌ای و برای گرداوری داده‌های تحلیل به روش پیمایشی و ابزار پرسشنامه بهره برده شد. جامعه نمونه پژوهش۱۵ نفر از کارشناسان اجرایی و ۱۵ نفر از اساتید دانشگاهی می باشند که با شیوه نمونه گیری تصادفی ساده مورد پرسش و پاسخ قرار گرفتند. برای تحلیل داده‌های پژوهش از نرم افزار icmacM و orpholM استفاده گردید. نتایج بدست آمده نشان داد که شهر الشتر به دلیل زیرساخت‌های ضعیف، کمبود سرمایه‌گذاری، و شرایط نامناسب اقتصادی، با سطح پایینی از تاب‌آوری در برابر بحران‌های طبیعی و انسانی مواجه است. از سوی دیگر، اثرات خارجی مانند تحریم‌های بین‌المللی و مخاطرات طبیعی نیز به‌عنوان عوامل با قدرت بالا اما تناسب استراتژیک پایین بر تاب‌آوری شهر تأثیر گذاشته‌اند. از مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش، نقش مهم زیرساخت‌های حمل و نقل، خدمات بهداشتی، دسترسی به منابع مالی و کیفیت آموزش در تاب‌آوری شهر است. این متغیرها به‌عنوان عناصر کلیدی در پایداری و افزایش تاب‌آوری اقتصادی و اجتماعی شهر شناخته شده‌اند. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_221132_8bd05a21e0be2e7f847f667ff3c7c363.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 From Academia to Policy-Making: Challenges and Opportunities for the Engagement of Geography Graduates in National Developmental Decision-Making in Iran از دانشگاه تا سیاست‌گذاری: چالش‌ها و فرصت‌های حضور فارغ التحصیلان جغرافیا در تصمیم‌سازی‌های کلان توسعه‌ای در ایران 1056 1069 230567 10.22034/he.2025.548895.1143 FA اکبر حیدری گروه جغرافیای دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران و انستیتوی جغرافیا و هوش مصنوعی دانشگاه ژائوژنگ، ژائوژنگ، چین. محسن جانپرور گروه جغرافیای دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0002-3126-5840 رباب حسین زاده گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. 0000-0002-6933-2703 اسماعیل صفرعلی‌زاده گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. سهیلا باختر گروه جغرافیا، دانشکده برنامه‌ریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2025 09 23 Geography, as an interdisciplinary science, offers extensive capacities for spatial analysis, territorial planning, and environmental management. Despite these potentials, the actual involvement of geographers in Iran’s high-level decision-making processes has remained far below their real capacity. This study was designed to examine the challenges and opportunities for the participation of geographers in national policy-making and developmental processes, using a mixed-methods approach that combined quantitative and qualitative techniques, including statistical analyses, questionnaire surveys, and expert panels. In the quantitative phase, data were collected through a standardized questionnaire distributed among 230 geography graduates and practitioners working in executive institutions. In the qualitative phase, semi-structured interviews were conducted with 15 academic experts and executive managers. The quantitative findings revealed that more than 65% of respondents rated the use of geographical expertise in national decision-making as “low” or “very low,” while 78% believed that geography could play a significant role in territorial planning, crisis management, and sustainable development. The qualitative analysis identified four major categories of challenges (weak organizational position of geographers, lack of university–policy linkages, dominance of techno-economic perspectives in policies, and shortage of interdisciplinary skills) alongside three key opportunities (the growth of geospatial technologies, the expansion of sustainability-oriented approaches, and the urgent need for managing environmental and climatic crises). These findings highlight that although geographers in Iran face substantial structural and institutional barriers, emerging opportunities may enhance their role in policy-making. Consequently, revisiting educational policies and establishing institutional frameworks for geographers’ participation should be considered a strategic necessity. رشته جغرافیا به ‌عنوان دانشی میان‌رشته‌ای، ظرفیت‌های گسترده‌ای برای تحلیل فضایی، برنامه‌ریزی سرزمین و مدیریت محیطی دارد. با وجود این، حضور جغرافیدانان در سطوح کلان تصمیم‌سازی ایران کمتر از ظرفیت‌های واقعی آنان بوده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی چالش‌ها و فرصت‌های حضور جغرافیدانان در فرآیندهای سیاست‌گذاری و توسعه‌ای ملی طراحی شده است و از رویکردها و ابزارهای ترکیبی در قالب الگوهای کمی و کیفی نظیر تحلیل‌های آماری، توزیع پرسش‌نامه و نیز پنل‌های نخبگانی بهره گرفته است. در بخش کمی، داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای استاندارد میان ۲۳۰ نفر از فارغ‌التحصیلان و کارشناسان حوزه جغرافیا در نهادهای اجرایی گردآوری شد. در بخش کیفی نیز مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۵ صاحب‌نظر دانشگاهی و مدیر اجرایی انجام گرفت. یافته‌های کمی نشان داد که بیش از ۶۵٪ پاسخگویان میزان بهره‌گیری از تخصص جغرافیا در تصمیم‌سازی‌های کلان را «کم» یا «خیلی کم» ارزیابی کرده‌اند، در حالی که ۷۸٪ معتقد بودند جغرافیا می‌تواند نقشی مؤثر در آمایش سرزمین، مدیریت بحران و توسعه پایدار ایفا کند. تحلیل کیفی نیز چهار دسته چالش اصلی (ضعف جایگاه سازمانی جغرافیدانان، فقدان ارتباط دانشگاه و نهادهای تصمیم‌ساز، غلبه نگاه فنی ـ اقتصادی در سیاست‌ها، و کمبود مهارت‌های بین‌رشته‌ای) و سه فرصت کلیدی (رشد فناوری‌های مکانی، گسترش رویکرد توسعه پایدار، و نیاز به مدیریت بحران‌های اقلیمی و زیست‌محیطی) را آشکار ساخت. این نتایج نشان می‌دهد که اگرچه جغرافیدانان در ایران با موانع ساختاری و نهادی مواجه‌اند، اما فرصت‌های نوظهور می‌تواند جایگاه آنان را در سیاست‌گذاری ارتقا بخشد. بنابراین، توجه به بازنگری در سیاست‌های آموزشی و ایجاد بستر نهادی برای مشارکت جغرافیدانان ضرورتی راهبردی است. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_230567_d6dd35e08a79d76265c7065c08f164a0.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Design and Optimization of a Gymnasium Roof Using an Interactive Evolutionary Algorithm: Combining Structural and Aesthetic Criteria طراحی و بهینه‌سازی سقف سالن ورزشی با استفاده از الگوریتم تکاملی-تعاملی: تلفیق معیارهای سازه‌ای و زیبایی‌شناسانه 1070 1088 228925 10.22034/he.2025.545791.1140 FA محمود فیروزی دانشکده معماری و شهرسازی، دپارتمان فناوری معماری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2025 09 07 This study proposes an interactive-evolutionary optimization algorithm with the aim of integrating aesthetic geometry with structural functional requirements in the design of long-span truss roofs. This algorithm uses proportional formulas inspired by natural and Islamic patterns to generate optimal forms. In this multi-objective optimization process, a combination of random generators and human feedback is used to simultaneously respond to structural and aesthetic criteria. The proposed algorithm was tested in the design of a basketball hall and the results showed that higher ratios such as 2.236 provided the best performance in multi-objective goals, but the ratio of 0.75 formed the final form due to visual and functional balance and showed significant improvements compared to the architect's initial form, including a weight reduction of up to 40% and a growth of more than 1000% in the realization of proportions. This approach overall enhances design creativity, reduces time, and provides a systematic framework for developing design methods based on interactive algorithms in architecture. این پژوهش با هدف ادغام هندسه‌ زیبایی‌شناسانه با الزامات عملکردی سازه در طراحی سقف‌های خرپایی با دهانه بلند، الگوریتمی بهینه‌سازی تعاملی-تکاملی را پیشنهاد می‌دهد. این الگوریتم با بهره‌گیری از فرمول‌های تناسباتی الهام‌گرفته از الگوهای طبیعی و اسلامی، به تولید فرم‌های بهینه می‌پردازد. در این فرایند بهینه‌سازی چندهدفه، ترکیبی از مولدهای تصادفی و بازخورد انسانی برای پاسخگویی هم‌زمان به معیارهای سازه‌ای و زیبایی‌شناسانه به کار گرفته می‌شود. الگوریتم پیشنهادی در طراحی یک سالن بسکتبال مورد آزمون قرار گرفت و نتایج نشان داد که نسبت‌های بالاتر مانند ۲.۲۳۶ بهترین عملکرد را در اهداف چندهدفه ارائه می‌دهند، اما نسبت ۰.۷۵ به دلیل تعادل بصری و عملکردی، فرم نهایی را تشکیل داده و در مقایسه با فرم اولیه معمار، بهبود چشمگیری، از جمله کاهش وزن تا ۴۰ درصد و رشد بیش از ۱۰۰۰ درصدی در تحقق تناسبات را نشان داد. این رویکرد در مجموع خلاقیت طراحی را تقویت کرده و زمان را کاهش داده و چارچوبی منظم برای توسعه‌ی روش‌های طراحی مبتنی بر الگوریتم‌های تعاملی در معماری ارائه می‌دهد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_228925_c686172ded042b1618d639a2dd1380f9.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 The Impact of Implementing Project Information Management Systems on Project Performance Based on Artificial Intelligence (Case Study: Road and Transportation Projects in Iran) تاثیر پیاده سازی سیستم های مدیریت اطلاعات پروژه در عملکرد پروژه بر اساس هوش مصنوعی (مطالعه موردی: پروژه های راه و ترابری در ایران) 1089 1098 220823 10.22034/he.2025.518768.1090 FA سیدکریم موسوی گروه مهندسی عمران، مدیریت ساخت، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. سید عظیم حسینی گروه مهندسی عمران، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. حمیدرضا وثوقی فر گروه مهندسی عمران، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رامبد باراندوست گروه مدیریت صنعتی، واحد یادگار امام خمینی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران قدرت الله محمدی گروه مهندسی معدن، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 04 23 Nowadays, the implementation of artificial intelligence is expanding in various fields to help us improve and make our jobs more useful. The purpose of this article is to investigate the effective factors of implementing project information management systems on project performance based on artificial intelligence. This research is applied in terms of purpose. It is also a descriptive-survey research in terms of nature and method. The statistical population of this research is managers and contractors of road and transportation projects who used project information management systems. The sample size was calculated as 180 people (available sample). By using the partial least squares structural equation modeling method, we tested the theoretical model of the research and the proposed hypotheses. Cost estimation and forecasting (with the help of AI) have a positive and significant impact on risk management, resource allocation and project performance, as well as risk management (with the help of AI), resource allocation (with the help of AI) and KBES (with the help of AI) on the performance of road and transportation projects that have used IMS. The findings indicate that it has significant implications for decision makers and professionals involved in cost management in road and transportation projects. By identifying the factors affecting project performance by implementing a project information management system, also based on AI, organizations can increase their competitiveness, efficiency and sustainability. امروزه، پیاده‌سازی هوش مصنوعی در زمینه‌های مختلف در حال گسترش است تا به ما در بهبود و مفیدتر کردن مشاغل مان کمک کند. هدف این مقاله بررسی عوامل موثر پیاده سازی سیستم های مدیریت اطلاعات پروژه در عملکرد پروژه بر اساس هوش مصنوعی است.این پژوهش از نظر هدف کاربردی است. از حیث ماهیت و روش نیز یک تحقیق توصیفی- پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش مدیران و پیمانکاران پروژه های راه و ترابری که از سیستم های مدیریت اطلاعات پروژه استفاده کردند، می‌باشد. حجم نمونه برابر با 180 نفر (نمونه دردسترس) محاسبه شده است. با بهره مندی از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی، مدل نظری پژوهش و فرضیه‌های پیشنهادی را آزمون نمودیم. تخمین و پیش بینی هزینه (به کمک هوش مصنوعی) بر مدیریت ریسک، تخصیص منابع و عملکرد پروژه و همچنین مدیریت ریسک (به کمک هوش مصنوعی)، تخصیص منابع (به کمک هوش مصنوعی) و KBES (به کمک هوش مصنوعی) بر عملکرد پروژه های راه و ترابری که از IMS بهره برده اند، تاثیر مثبت و معناداری دارد. یافته‌ها اشاره می‌کنند پیامدهای قابل توجهی برای تصمیم‌گیرندگان و متخصصان درگیر در مدیریت هزینه در پروژه‌های راه و ترابری دارد. با شناسایی عوامل موثر عملکرد پروژه با پیاده سازی سیستم مدیریت اطلاعات پروژه، آن هم بر مبنای هوش مصنوعی، سازمان‌ها می‌توانند رقابت‌پذیری، کارایی و پایداری خود را افزایش دهند. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_220823_a8b36d017541ba244de9ad374b9fb426.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Analysis of the spatial pattern of urban quality of life in Tabriz city using TOPSIS-DANP تحلیل الگوی مکانی کیفیت زندگی شهری در شهر تبریز با استفاده از TOPSIS-DANP 1099 1114 219560 10.22034/el.2025.507112.1063 FA سید کمیل صالحی کمامردخی استادیار گروه مدیریت دولتی و مدیریت شهری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 0009-0009-7102-058X فائزه کریم زاده کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، گروه برنامه ریزی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. 0009-0001-1102-7853 سیدعلیرضا سجادی کارشناس ارشد طراحی شهری، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد ایران. 0009-0004-5111-2368 Journal Article 2025 02 16 Assessing the quality of urban life is crucial for city planning, but there is a spatial information gap in detailed spatial analyses of urban areas. For this purpose, quality of life has always been introduced with social and economic dimensions, but in this study, attention has been paid to examining quality of life based on spatial indicators. This study bridges this gap for the city of Tabriz by assessing spatial patterns of quality of life in different neighborhoods through an innovative integration of the multi-criteria TOPSIS-DANP technique with Moran's I spatial autocorrelation analysis. Accordingly, a composite index was constructed using 15 built environment, socio-economic and environmental indicators such as green space, education, health and air quality. TOPSIS-DANP ranking and weighting were carried out taking into account the opinions of experts, based on which the indicators of per capita urban facilities and equipment (0.0851) and per capita sanitary land use (0.0842) have the highest value and distance from fault (0.0426) and building density (0.0401) have the lowest weight. In addition, using Moran's I test, statistically significant clustering of quality of life scores was identified, indicating the existence of significant intra-urban inequalities in terms of access to services, infrastructure, and environmental quality between neighborhoods. The resulting analyses identified areas with high and low scores and revealed policy interventions to improve quality of life. Finally, the findings of this paper indicate that the integrated spatial analysis approach provides a comprehensive insight into quality of life patterns at the neighborhood level of Tabriz. On this basis, areas lacking green space and a healthy environment were identified as the most important priority for improving the sustainable standard of urban life. ارزیابی کیفیت زندگی شهری برای برنامه‌ریزی شهرها امری حیاتی است، اما در تحلیل‌های جزئی فضایی درون شهری یک شکاف اطلاعات مکانی وجود دارد. به این منظور که همواره کیفیت زندگی را با ابعاد اجتماعی و اقتصادی معرفی شده است اما در این پژوهش به بررسی کیفیت زندگی بر مبنای شاخص های مکانی توجه شده است. این مطالعه این شکاف را برای شهر تبریز با ارزیابی الگوهای فضایی کیفیت زندگی در محلات مختلف از طریق ادغام نوآورانه تکنیک چندمعیاره تاپسیس-دانپ با تحلیل خودهمبستگی فضایی Moran's I ، مرتفع می‌سازد. بر این اساس، شاخصی ترکیبی با استفاده از 15 شاخص محیط ساخته شده، اجتماعی- اقتصادی و زیست محیطی نظیر فضای سبز، آموزش، بهداشت و کیفیت هوا ساخته شد. رتبه بندی و وزن دهی TOPSIS-DANP با لحاظ نظرات کارشناسان انجام گرفت که بر اساس آن، شاخص‌های سرانه تسهیلات و تجهیزات شهری (0851/0) و کاربری اراضی بهداشتی سرانه (0842/0) دارای بیشترین ارزش و فاصله از گسل (0426/0) و تراکم ساختمانی (0401/0) دارای کمترین وزن هستند. افزون بر این، با استفاده از آزمون Moran's I، خوشه‌بندی آماری معنادار نمرات کیفیت زندگی شناسایی شد که نشانگر وجود نابرابری‌های درون شهری قابل توجهی از نظر دسترسی به خدمات، زیرساخت‌ها و کیفیت محیط زیست بین محلات است. تحلیل های به دست آمده مناطق با امتیاز های بالایا پایین را مشخص کرده است و مداخلات سیاستی در جهت بهبود کیفیت زندگی را آشکار ساخته است. در نهایت، یافته‌های این مقاله نشان می‌دهد که رویکرد تحلیل فضایی یکپارچه، بینش جامعی از الگوهای کیفیت زندگی در سطح محلات تبریز ارائه می‌دهد. بر این مبنا، مناطق فاقد فضای سبز و محیط زیست سالم به عنوان مهمترین اولویت‌ ارتقای استاندارد پایدار زندگی شهری شناسایی شدند. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_219560_66b8d5ee27fb775e2a51ad51f9b5d519.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Explaining The Role Of Different Types Of Public Spaces In Enhancing Urban Livability (Case Study: Central District Of Tehran) تبیین نقش گونه‌های مختلف فضاهای عمومی در ارتقای زیست‌پذیری شهری (موردپژوهی: بخش مرکزی تهران) 1115 1127 221026 10.22034/he.2025.519656.1094 FA امیرحامد سعیدی دانشجوی دکتری طراحی‌شهری، گروه شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاداسلامی، تبریز، ایران. آرش ثقفی‌اصل دانشیار گروه معماری و شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاداسلامی، تبریز، ایران. مسعود حق‌لسان استادیار گروه معماری و شهرسازی، واحد ایلخچی، دانشگاه آزاداسلامی، ایلخچی، ایران. 0000-0001-9826-0086 محمدرضا پاکدل‌فرد دانشیار گروه معماری و شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. Journal Article 2025 04 27 Public spaces, in their various typologies, constitute critical infrastructures for fostering social interaction, urban leisure, and civic participation, thereby serving as foundational components in advancing urban livability. The central district of Tehran—characterized by a rich mosaic of public spatial forms such as parks, pedestrian zones, squares, and urban open spaces—provides a compelling case for investigating the spatial and functional dynamics of livability enhancement. This research, grounded in an interdisciplinary framework and employing a descriptive-analytical methodology, explores the extent to which different categories of public spaces contribute to the multidimensional construct of urban livability. Utilizing a mixed-methods approach, the study integrates quantitative data—collected via structured questionnaires distributed among 364 users and residents of selected public spaces (sample size determined through Cochran’s formula)—with qualitative insights derived from semi-structured interviews conducted with domain experts. Analytical procedures were executed using SPSS and AMOS software. The empirical results highlight that public spaces with user-oriented design principles, high spatial accessibility, and functional versatility exert statistically significant effects on key livability indicators, including vibrancy, perceived safety, social cohesion, and environmental satisfaction. The study concludes by articulating strategic recommendations for the design and governance of public spaces, emphasizing their pivotal role in reinforcing urban livability and improving the experiential quality of life in the dense core of megacities such as Tehran. گونه‌های متنوع فضاهای عمومی به‌عنوان بسترهایی برای تعامل اجتماعی، فراغت شهری و حضور مدنی، نقشی بنیادین در ارتقای زیست‌پذیری شهرها ایفاء می‌کنند. بخش مرکزی تهران با برخورداری از طیف گسترده‌ای از فضاهای عمومی، ازجمله پارک‌ها، پیاده‌راه‌ها، میدان‌ها و فضاهای باز شهری، بستر مناسبی برای بررسی تأثیر این فضاها بر کیفیت زندگی شهری فراهم می‌آورد. این پژوهش با راهبرد بین‌رشته‌ای و روش توصیفی-تحلیلی، به واکاوی نقش گونه‌های مختلف فضاهای عمومی در بهبود ابعاد مختلف زیست‌پذیری شهری پرداخته است. داده‌های پژوهش از طریق روش‌های ترکیبی گردآوری شده است طوری‌که در بخش کمی، با توزیع پرسش‌نامه در میان 364نفر از شهروندان ساکن و حاضر در فضاهای عمومی منتخب و براساس فرمول کوکران، اطلاعات موردنیاز گردآوری گردید. در بخش کیفی، نیز مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با متخصصان حوزه‌های شهری صورت پذیرفت. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از نرم‌افزارهای اس‌پی‌اس‌اس و آموس، انجام شد. نتایج نشان می‌دهد که گونه‌های مختلف فضاهای عمومی، به‌ویژه آن‌هایی که از طراحی کاربرمحور، دسترسی‌پذیری مناسب و تنوع کارکردی برخوردارند، تأثیر معناداری بر ارتقای مؤلفه‌هایی چون سرزندگی، امنیت، تعامل اجتماعی و رضایت‌مندی از محیط شهری دارند. به‌طورخاص این پژوهش با ارائۀ پیشنهادهایی درراستای بهینه‌سازی طراحی و مدیریت فضاهای عمومی، بر اهمیت این فضاها در ارتقای زیست‌پذیری و کیفیت زندگی در بافت مرکزی کلان‌شهر تهران تأکید می‌کند. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_221026_12a76d95cb903cb834b57094308e9720.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 A prospective analysis of the challenges of spatial imbalance: A solution for balanced development in the less developed provinces of Iran (Case: Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province) تحلیل آینده‌نگارانه بر چالش‌های عدم تعادل فضایی: راهکاری برای توسعه متوازن در استان‌های کمتر توسعه یافته ایران (مورد: استان کهگیلویه‌وبویراحمد) 1128 1148 231380 10.22034/he.2025.518828.1091 FA علی صابری دانشجوی دکتری برنامه‌ریزی آمایش سرزمین، گروه جغرافیای انسانی و برنامه‌ریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0009-0009-9529-0226 زهرا عبدالهی کارشناسی ارشد شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران. امین پورقاسمی صوفیانی دانشجوی ارشد مدیریت شهری، گروه برنامه‌ریزی و مدیریت شهری، دانشکده شهرسازی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. حسین حسینیه فراهانی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی و برنامه‌ریزی؛ دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0005-9739-9306 Journal Article 2025 04 23 The aim of the present study is to identify the factors contributing to spatial imbalance in Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province and to design scenarios for achieving equilibrium in the spatial domains of this province through a territorial planning approach. The research method employs a mixed and combined approach of quantitative and qualitative methods with a futurist nature. The required data were collected through surveys and interviews with experts within the framework of the Delphi method. MicMac and Scenario Wizard software were used for data analysis. The results of MicMac software showed that spatial equilibrium in Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province has an unstable system, and among the factors examined, the dominant management and planning approach in the province, the prevalence of ethnic and tribal perspectives in provincial macro-management, weak management, managers unfamiliar with territorial planning principles, lack of a strong executive structure for spatial equilibrium, a single-core system, and the geographical distribution of resources are the most influential factors contributing to spatial imbalance in this province. Additionally, based on the results of the Scenario Wizard software, among the 9 strong and probable scenarios, the first scenario exhibits completely favorable conditions and a progressive path for improving the current situation, achieving spatial equilibrium in the territorial domain, and addressing inequalities. This scenario emphasizes planning towards achieving equilibrium in the geographical distribution of resources by improving micro and macro provincial management structures, better coordination among organizations and integration of organizational perspectives, policies, and actions, shifting the management approach towards specialized personnel and reducing the power of tribes and individuals in county and macro decision-making. It aims to improve the management process and steer planning towards a provincial macro perspective with a spatial-territorial outlook. هدف پژوهش حاضر شناسایی عوامل موثر بر عدم تعادل فضایی در استان کهگیلویه‌وبویراحمد و طراحی سناریوهای تعادل‌بخشی به عرصه‌های فضایی این استان با رویکرد آمایش سرزمین است. روش تحقیق پژوهش، آمیخته و ترکیبی از رویکردهای کمی و کیفی با ماهیت آینده‌پژوهی است. داده‌های موردنیاز به روش پیمایشی و مصاحبه از کارشناسان در چارچوب روش دلفی جمع‌آوری و برای تحلیل داده‌ها نیز از نرم‌افزارهای میک‌مک و سناریو ویزارد استفاده شد. نتایج نرم‌افزار میک‌مک نشان داد تعادل فضایی در استان کهگیلویه‌وبویراحمد دارای سیستمی ناپایدار است و از میان عوامل بررسی شده، شیوه مدیریت و برنامه‌ریزی حاکم در استان، حاکمیت نگاه قومی و طایفه‌ای در مدیریت کلانِ استانی، ضعف مدیریت، مدیران ناآشنا با مبانی آمایش سرزمین، فقدان ساختار اجرایی قوی برای تعادل فضایی، نظام تک‌هسته‌ای و نظام توزیع جغرافیایی منابع مهم‌ترین عوامل اثرگذار در عدم تعادل فضایی در این استان هستند. همچنین با توجه به نتایج نرم‌افزار سناریوویزارد از بین 9 سناریوی قوی و محتمل، سناریوی اول دارای شرایط کاملاً مطلوب و پیش‌برنده برای بهبود وضعیت امروز و تعادل‌بخشی فضایی در عرصه سرزمین و رفع نابرابری‌ها است. این سناریو به برنامه‌ریزی در راستای تعادل‌بخشی به نظام توزیع جغرافیایی منابع از طریق بهبود ساختارهای مدیریتی خرد و کلان استانی، هماهنگی بیش‌تر سازمان‌ها و یکپارچگی دیدگاه، سیاست و عمل سازمان‌ها، تغییر نگاه مدیریتی به سمت نیروهای متخصص و کاهش قدرت طوایف و افراد در تصمیم‌گیری‌های شهرستانی و کلان، برای بهبود روند مدیریتی و حرکت برنامه‌ریزی‌ها به سمت نگاه کلان استانی با نگرشی آمایشی- فضایی تاکید دارد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_231380_755a7d432cc87cc2f3eae316b2aa9e96.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Investigating the Combined Effects of Climate Change and Human Interventions on Water Yield Using Ecosystem Services Modeling in the Hirmand Transboundary River Basin بررسی اثرات توام تغییر اقلیم و عوامل انسانی بر تولید آب با بهره‌گیری از مدلسازی خدمات اکوسیستمی در حوضه آبریز فرامرزی رودخانه هیرمند 1149 1165 231876 10.22034/he.2025.534185.1120 FA نگین کاظمی گروه برنامه ریزی، مدیریت محیط زیست و HSE، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران لعبت زبردست گروه برنامه ریزی، مدیریت محیط زیست و HSE، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0001-5660-9665 رقیه کرمی گروه مدیریت اکوسیستم‌های طبیعی، پژوهشکده تالاب بین‌المللی هامون، پژوهشگاه زابل، زابل، ایران Journal Article 2025 07 12 The scarcity of water resources has always influenced environmental planning. This issue is particularly important in transboundary water resources, for which their planning and management are related to two or more neighboring countries, and every change or control over the water resource will affect the natural environment, human well-being, and livelihoods in the downstream country. In the present research, modeling of water yield as one of the essential ecosystem services has been conducted in the Hirmand Transboundary River. In this regard, initially, data related to the Hirmand River were collected through a literature review, and then the boundary of the basin was determined. The information used in modeling consisted of changes in the climatological factors of three time series with 10-year intervals, including the years 2002, 2012, and 2022. These factors included minimum and maximum temperatures, rainfall, potential evapotranspiration, sunshine hours (radiation), and also soil and land factors, such as root depth limit and the water readily available to plants in the soil and land use land cover maps. InVEST software version 3.3.2 was used to determine water yield in the watershed under study. The results related to the land cover changes obtained from the satellite imagery interpretation in three different time series indicate a decrease in the area of water bodies. Also, analyses related to water production from water yield showed that the total volume of water produced in the basin in 2002 was 5.14 million m3. This amount was 4.23 million m3 and 3.87 million m3 in 2012 and 2022, respectively. This declining trend of almost 25 percent in water production in the Hirmand basin indicates negative impacts on the socio-economic situation and the livelihoods of the local people, and also the environmental condition, particularly of the Hamoun Wetland. Among the proposed solutions of the present research is the necessity of efforts for securing the environmental water flow for the Hirmand River and Hamoun Wetland through mutual cooperation between Iran and Afghanistan. محدودیت منابع آب همواره بر برنامه‌ریزی‌های محیط‌زیستی تاثیرگذار بوده است. این مسئله به ویژه در مورد منابع آب فرامرزی، که برنامه‌ریزی و مدیریت آنها مربوط به دو یا چند کشور همسایه بوده و هر گونه تغییر و کنترل منابع آبی، بر شرایط محیط‌زیستی و رفاه و معیشت انسانی در کشور پائین دست تاثیر گذار است، بسیار حائز اهمیت می‌باشد. در پژوهش حاضر، مدل‌سازی تولید آب به عنوان یکی از خدمات حیاتی اکوسیستمی در حوضه آبریز فرامرزی هیرمند صورت گرفته است. بدین منظور ابتدا، اطلاعات مربوط به رودخانه هیرمند با استفاده از مرور منابع و پژوهش‌های صورت گرفته گردآوری و سپس مرز محدوده حوضه مطالعاتی مشخص گردید. اطلاعات مورد استفاده برای مدلسازی، تغییرات فاکتورهای اقلیمی سه دوره زمانی با فاصله 10 ساله شامل سال‌های 2002، 2012 و 2022 شامل دمای کمینه و بیشینه، بارندگی، تبخیر و تعرق بالقوه، ساعت آفتابی (تابش) و فاکتور‌های مرتبط با خاک و زمین شامل عمق محدود کننده ریشه و آب قابل دسترس گیاه در خاک و نقشه‌های کاربری‌اراضی و پوشش‌زمین می‌باشند. جهت برآورد میزان تولید آب در حوضه آبریز مورد بررسی، از مدل مربوط به تولید آب نرم‌افزارInVEST 3.3.2 بهره گرفته شده است. نتایج حاصل از تفسیر تصاویر ماهواره‌ای مربوط به کاربری اراضی در سه بازه زمانی مختلف بیانگر وسعت کاهش پهنه‌های آبی است. علاوه بر آن تحلیل‌های مرتبط با تولید آب، نشان می‌دهند که حجم کل آب تولید شده در حوضه، در سال 2002، 5.14 میلیون مترمکعب بوده، این مقدار در سال‌های 2012 و 2022 به ترتیب به 4.23 میلیون مترمکعب و 3.87 میلیون مترمکعب رسیده است. این روند کاهشی تولید آب در حوضه آبریز هیرمند که به میزان تقریبی 2۵ درصد بوده است، تاثیرات منفی بر شرایط اقتصادی-اجتماعی مردم منطقه و همچنین شرایط محیط زیستی، به ویژه تالاب هامون، به جای می‌گذارد. از جمله پیشنهادات این تحقیق، لزوم تلاش جهت تامین حقابه رودخانه هیرمند و تالاب هامون از طریق همکاری و رایزنی با کشور افغانستان می‌باشد. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_231876_a57701d8ef7d7c03f910d88cae2a4c46.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Developing a Structural Model for Predicting High-Risk Behaviors in Educational Settings Based on Personality Traits and Early Maladaptive Schemas with the Mediating Role of Emotional Regulation and Executive Functions in Adolescents تدوین مدل ساختاری پیش‌بینی رفتارهای پرخطر در محیط های آموزشی بر اساس ویژگی‌های شخصیت و طرحواره‌های ناسازگار اولیه با میانجی‌گری تنظیم هیجانی و کارکردهای اجرایی در نوجوانان 1116 1129 232517 10.22034/he.2025.554080.1159 FA اعظم زودخیزی گروه روان شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0009-0009-9781-7220 مرجان حسین زاده تقوایی گروه روان شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0000-0001-5774-7314 ناهید هواسی سومار گروه روان شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0000-0002-6482-4629 علیرضا پورسعید گروه ترویج و آموزش کشاورزی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران. معصومه ژیان باقری گروه روان شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. Journal Article 2025 10 18 Educational environments, as the primary centers for shaping adolescents' behavior and personality, play a decisive role in either preventing or predisposing them to high-risk behaviors. Given this significance, the present study developed a structural model to predict adolescents' high-risk behaviors based on personality traits and early maladaptive schemas, with the mediation of emotion regulation and executive functions, within educational settings. This research is descriptive in nature and applied in purpose. The research population consisted of all female high school students in Tehran during the 2024-2025 academic year. The research sample was selected from this population using convenience sampling, and 400 students participated in the study. Data were collected using the following questionnaires: Mohammadkhani's High-Risk Behaviors Questionnaire (2007), McCrae and Costa's Personality Traits Questionnaire (NEO-FFI, 1985), Young et al.'s Early Maladaptive Schemas Questionnaire (YSQ-S3, 2003), Gross and John's Emotion Regulation Questionnaire (ERQ, 2003), and Dawson and Guare's Executive Functions Questionnaire (BRIEF-A, 2012). Path analysis was used to analyze the data. The results of this study confirmed the fit of the structural model for predicting high-risk behaviors in educational settings based on personality traits and early maladaptive schemas with the mediation of emotion regulation and executive functions in adolescents. Furthermore, the mediating role of executive functions was found to have a greater impact on predicting high-risk behaviors in adolescents compared to emotion regulation. The findings of this research can be utilized to develop comprehensive policies and design interventions aimed at preventing adolescents' tendency towards high-risk behaviors. محیط‌های آموزشی به عنوان کانون اصلی شکل‌گیری رفتار و شخصیت نوجوانان، نقش تعیین‌کننده‌ای در پیشگیری یا گرایش به رفتارهای پرخطر دارند. با توجه به این اهمیت، پژوهش حاضر به تدوین مدل ساختاری برای پیش‌بینی رفتارهای پرخطر نوجوانان بر اساس ویژگی‌های شخصیت و طرحواره‌های ناسازگار اولیه با میانجی‌گری تنظیم هیجانی و کارکردهای اجرایی، در محیط‌های آموزشی پرداخته است. پژوهش حاضر بر اساس ماهیت به‌صورت توصیفی و از نظر هدف، کاربردی میباشد. جامعه پژوهش متشکل از کلیه دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی 1404-1403 بود که نمونه مورد پژوهش از بین آنها، به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد و 400 نفر از دانش‌آموزان در این پژوهش شرکت داده شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های رفتارهای پرخطر محمدخانی (1386)، پرسشنامۀ ویژگی‌های شخصیتی مک کری و کاستا در سال (1985)، پرسشنامه طرحواره‌های ناسازگار اولیه یانگ و همکاران (2003)، پرسشنامه تنظیم هیجانی گروس و جان (2003) و پرسشنامه کارکردهای اجرایی داوســون و گـورا (2012) استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از روش تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج این پژوهش برازش مدل ساختاری پیش‌بینی رفتارهای پر خطر در محیط های آموزشی بر اساس ویژگی‌های شخصیتی و طرحواره‌های ناسازگار اولیه با میانجی‌گری تنظیم هیجانی و کارکردهای اجرایی در نوجوانان، را نشان داد. همچنین نقش میانجی کارکردهای اجرایی بیش از تنظیم هیجانی در پیش‌ینی رفتارهای پرخطر در نوجوانان تاثیرگذار بود. از نتایج این پژوهش می‌توان در تدوین سیاست‌های همه جانبه و طراحی مداخلات برای جلوگیری از گرایش نوجوانان به رفتارهای پرخطر استفاده نمود. https://www.landscapeecologyjournals.ir/article_232517_d51db11d723d65fcecdf5812c11257b9.pdf

انجمن علمی مهندسی و مدیریت پسماند ایران اکولوژی انسانی 3041-9255 4 11 2025 07 23 Design of a deployable foldable structure using lightweight prefabricated materials طراحی سازه قابل استقرار تاشونده با مصالح سبک پیش ساخته 245649 10.22034/he.2026.586539.1231 FA رقیه حقی دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. طاهره اکبری گروه مهندسی معماری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران. قادر علیپور فارغ‌التحصیل کارشناسی معماری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. نگین یاری فارغ التحصیل کارشناسی ارشدمهندسی معماری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. یاور رستم زاده استادیار گروه معماری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Journal Article 2026 06 13 Due to population growth, urbanization, and the increasing need for housing, the use of modern construction technologies, especially prefabricated systems, has become important. Among these, deployable and expandable structures – a type of transformable structure that changes configuration from a compact, packaged state to an operational, expanded state – have gained attention. Important advantages of these structures include modularization, transportability, speed of execution, cost reduction, and high flexibility. This research aims to investigate and present a novel solution in the design of prefabricated, expandable, foldable, and portable houses based on the Light Steel Frame (LSF) system. The research methodology includes library studies, analysis of similar examples, and structural simulation using engineering software. The results show that using modular design, flexible connections, and modern construction technologies can increase efficiency, reduce construction time and costs, and improve the structural performance of such buildings. Furthermore, the use of standard components, rapid assembly systems, and lightweight materials enables easy transport of these structures. Finally, this research provides a framework for developing deployable, expandable prefabricated houses with high adaptability that can be effectively used in crisis situations, as temporary shelters, in construction projects, and as mobile homes for tourism projects. با توجه به افزایش جمعیت، شهرنشینی و نیاز روزافزون به مسکن، استفاده از فناوری‌های نوین ساختمانی به‌ویژه سیستم‌های پیش‌ساخته اهمیت یافته است. در این میان، سازه‌های قابل استقرار و گسترش‌پذیرکه نوعی سازه تغییر شکل‌دهنده هستند و می‌توانند ساختار خود را از یک پیکربندی فشرده و بسته‌بندی شده به یک پیکربندی عملیاتی و گسترده تغییر دهند، مورد توجه قرار گرفته‌ است. از مزایای مهم این سازه‌ها می‌توان به امکان مدولارسازی، قابلیت حمل و جابه‌جایی، سرعت اجرا، کاهش هزینه‌ها و انعطاف‌پذیری بالای اشاره کرد. این پژوهش با هدف بررسی و ارائه راهکاری نوین در طراحی خانه‌های پیش‌ساخته گسترش‌پذیرتاشو و قابل حمل مبتنی بر سیستم قاب سبک فولادی (LSF) انجام شده است. روش تحقیق شامل مطالعات کتابخانه‌ای، تحلیل نمونه‌های مشابه و شبیه‌سازی ساختاری با استفاده از نرم‌افزارهای مهندسی بوده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که به‌کارگیری طراحی مدولار، اتصالات انعطاف‌پذیر و فناوری‌های نوین ساخت، می‌تواند منجر به افزایش کارایی، کاهش زمان و هزینه اجرا، و بهبود عملکرد سازه‌ای این نوع ساختمان‌ها شود. همچنین، استفاده از اجزای استاندارد، سیستم‌های مونتاژ سریع و مصالح سبک، قابلیت جابه‌جایی آسان این سازه‌ها را فراهم می‌کند. در نهایت، این پژوهش چارچوبی برای توسعه خانه‌های پیش‌ساخته قابل استقرار و گسترش‌پذیر با قابلیت تطبیق‌پذیری بالا ارائه می‌دهد که می‌تواند در شرایط بحران، سکونت گاه‌های موقت، پروژه‌های عمرانی و خانه سیار در پروژه‌های توریستی کاربرد مؤثری داشته باشد.