کاوشی نوین در تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر صنعت گردشگری شهر بندرترکمن

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه گلستان،گرگان. ایران.
10.22034/el.2023.211778
چکیده
صنعت گردشگری از ظرفیت‌های بسیار بالایی برای رشد و توسعه برخوردار است. یکی از عوامل بسیار مؤثر در توسعۀ گردشگری، تبلیغ و اطلاع‌رسانی از طریق فضای مجازی است، از این رو، شبکه‌های اجتماعی، در فرهنگ‌سازی، آموزش، اطلاع‌رسانی و ایجاد مشارکت اجتماعی در توسعۀ صنعت گردشگری، نقشی تعیین‌کننده دارند. با گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات، شبکه‌های اجتماعی به ابزاری کلیدی برای جذب و تعامل با گردشگران تبدیل شده‌اند. این مقاله به بررسی تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر صنعت گردشگری در بندرترکمن می‌پردازد. هدف این تحقیق تحلیل رابطه میان استفاده از شبکه‌های اجتماعی، احساسات گردشگران و کیفیت روابط نام‌تجاری به‌عنوان عوامل مؤثر بر جذب گردشگر است. این مطالعه به‌صورت پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه‌ای به تعداد 374 نفر از ساکنان و گردشگران شهر بندرترکمن اجرا شد. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری شامل تحلیل رگرسیون و آزمون همبستگی تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهند که استفاده از شبکه‌های اجتماعی به میزان 1 تا 10 ساعت در روز تأثیر مثبت و معناداری بر احساسات گردشگران دارد، در حالی که استفاده بیش از 11 ساعت منجر به تأثیر منفی می‌شود. همچنین، یک رابطه مستقیم و معنادار بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و کیفیت روابط نام‌تجاری شناسایی شد که بر جذب گردشگران تأثیرگذار است. این یافته‌ها می‌توانند به سیاست‌گذاران و فعالان صنعت گردشگری کمک کنند تا با بهبود استراتژی‌های تبلیغاتی و تقویت کیفیت خدمات، تجربیات مثبت‌تری برای گردشگران فراهم کنند و در نتیجه، جذب گردشگران را افزایش دهند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله English

A Novel Exploration of the Impact of Social Media on the Tourism Industry of Bandar-e-Turkmen

نویسنده English

Saber Arekhi
Master's Degree in Geography and Urban Planning, Golestan University,Gorgan,Iran.
چکیده English

The tourism industry holds immense potential for growth and development. One of the most influential factors in promoting tourism is advertising and information dissemination through digital platforms. Social media plays a decisive role in cultural awareness, education, information dissemination, and fostering social participation in the development of the tourism industry. With the expansion of information and communication technology, social media has become a key tool for attracting and engaging tourists.
This study investigates the impact of social media on the tourism industry in Bandar-e-Turkmen. The objective of the research is to analyze the relationship between the use of social media, tourists' emotions, and the quality of brand relationships as factors influencing tourist attraction. The research was conducted using a survey method, with a questionnaire distributed among 374 residents and tourists in Bandar-e-Turkmen. Data were analyzed using statistical methods, including regression analysis and correlation tests.
The results indicate that social media usage for 1 to 10 hours per day has a positive and significant impact on tourists' emotions, whereas usage exceeding 11 hours has a negative effect. Additionally, a direct and significant relationship was identified between social media usage and the quality of brand relationships, which influences tourist attraction. These findings can assist policymakers and tourism industry stakeholders in enhancing advertising strategies and improving service quality, thereby creating more positive experiences for tourists and ultimately increasing tourist attraction.

کلیدواژه‌ها English

Social Media
Tourism Industry
Tourists’ Emotions
Brand Relationship Quality
Bandar-e-Turkmen
  1. بهرامی، رحمت الله (۱۳۸۹). بررسی قابلیت‌ها و تنگناهای توسعه گردشگری در استان کردستان. مجموعه مقالات چهارمین کنگره جغرافیدانان جهان اسلام. دانشگاه سیستان و بلوچستان، ۲۷-۲۵ فروردین، ۱۵-۱.
  2. پور فرج، علیرضا، عیسی زاده روشن، یوسف، چراغی، کبری (۱۳۸۷). فناوری اطلاعات و ارتباطات، صنعت گردشگری، رشد اقتصادی. فصلنامه اقتصاد و تجارت نوین، شماره ۱۳، ۶۶-۴۶.
  3. تقی زادگان، مریم (۱۳۹۳). نقش شبکه‌های اجتماعی آنلاین بر صنعت گردشگری: رویکرد سیاست‌گذارانه به نقش تکنولوژی ارتباطی جدی در صنعت گردشگری ایران. اولین همایش بین‌المللی علمی راهبردی توسعه گردشگری جمهوری اسلامی ایران، چالش‌ها و چشم‌اندازها. جهاد دانشگاهی، پژوهشکده گردشگری، ۱۳-۱.
  4. توکل، محمد مهدی، عظیمی، اعظم (۱۳۸۹). نقش رسانه‌ها در صنعت توریسم. همایش منطقه‌ای توریسم و توسعه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یاسوج، ۲۰-۱.
  5. حقیقی کفاش، مهدی، ضیایی، محمود، جعفری، قاسم (۱۳۸۸). اولویت‌بندی عوامل مربوط به توسعه گردشگری درمانی ایران. فصلنامه مطالعات جهانگردی، شماره ۱۱ و ۱۲، ۴۰-۲۳.
  6. حسینی ماچک پشتی، سید حمید، دیو سالار، اسدالله، معلمی، مصطفی و یزدانی، علیرضا (۱۳۹۲). اولین همایش ملی مدیریت گردشگری، طبیعت‌گردی و جغرافیا. همدان: دانشکده شهید مفتح، ۲۱-۱.
  7. دفتر پروژه برنامه ملی توسعه گردشگری سازمان ایرانگردی و جهانگردی (۱۳۸۰). پیش‌نویس خلاصه برنامه ملی توسعه و مدیریت گردشگری. تهران.
  8. دلاور، علی، قادری، اسماعیل، مجدی، نیما (۱۳۹۳). جایگاه رسانه‌های اجتماعی در توسعه بازاریابی گردشگری الکترونیک ایران. فصلنامه مطالعات مدیریت گردشگری، سال ۹، شماره ۲۸، ۱۶-۱.
  9. روحانی، سعید، زارع رواسان، احد (۱۳۹۲). شناسایی و دسته‌بندی عوامل موثر بر ارتقاء گردشگری الکترونیکی در ایران. مجله برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری، سال ۲، شماره ۵، ص ۲۰۶-۱۸۴.
  10. عطافر، علی، خزائی پول، جواد، پور مصطفی خشکرودی، مهدی (۱۳۹۱). عوامل موثر بر پذیرش فناوری اطلاعات در صنعت گردشگری. فصلنامه مطالعات مدیریت گردشگری، سال ۷، شماره ۱۸، ۱۳۱-۱۵۶.
  11. غفاری، غلامرضا، تقی زادگان، مریم (۱۳۹۴). مشارکت و فعالیت در شبکه‌های مجازی گردشگری و سرمایه اجتماعی مجازی در ایران. مجله برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری، سال ۴، شماره ۱۴، ۹۰-۶۷.
  12. سرایی، محمد حسین، مویدفر، سعیده و بیراوندزاده، مریم (۱۳۸۰). صنعت گردشگری گامی نو در جهت توسعه منطقه‌ای. مجموعه مقالات چهارمین کنگره جغرافیدانان جهان اسلام، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ۲۷-۲۵ فروردین، ۱-۱۶.
  13. طیبی کمیل، بابکی، روح الله و جباری، امیر (۱۳۸۶). بررسی رابطه توسعه گردشگری و رشد اقتصادی در ایران (۱۳۸۳-۱۳۳۸). پژوهشنامه علوم انسانی و اجتماعی، سال ۷، شماره ۲۶، ۱۱۰-۸۳.
  14. فیروز جائیان، علی اصغر، فیروزجائیان، مجتبی، هاشمی پطرودی، سید حمید، غلامرضا زاده، فاطمه (۱۳۹۲). کاربرد تکنیک مدل‌سازی ساختاری تفسیری ISM در مطالعات گردشگری؛ تحلیلی با رویکرد آسیب‌شناسانه. مجله برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری، سال دوم، شماره ۵، صص ۱۵۹-۱۲۹.
  15. معمار زاده، غلامرضا، سرافرازی، مهرزاد و فایض، سمانه (۱۳۹۱). رویکرد فناوری اطلاعات IT در توسعه گردشگری الکترونیک. مجموعه مقالات اولین همایش ملی جغرافیا و گردشگری در هزاره سوم. دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد، ۲۱-۱.
  16. مک کوئیل دنیس، ترجمه‌ی پرویز اجلالی (۱۳۸۲). درآمدی بر نظریه‌های ارتباطی جمعی. تهران: نشر مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها، چاپ اول.
  17. مهدوی، مسعود؛ طاهرخانی، مهدی (۱۳۸۳). کاربرد آمار در جغرافیا. چاپ اول. انتشارات قومس.
  18. مظلومی نادر، جلالی، سید حسین (۱۳۹۱). شبکه‌های اجتماعی و موفقیت سیاست‌گذاری گردشگری ایران. فصلنامه مطالعات مدیریت گردشگری، سال ۷، شماره ۱۸، ۲۵-۴۸.
  19. محمودی میمند، محمد، فارسیجانی، حسن، طاهری موسوی، سارا (۱۳۹۲). ارائه الگوی ترکیبی عوامل موثر بر توسعه و پذیرش گردشگری مجازی در ایران. فصنامه چشم‌انداز مدیریت بازرگانی، شماره ۱۳، ۱۴۳-۱۲۴.
  20. کروبی، مهدی (۱۳۹۰). رسانه‌های ارتباط جمعی و انتخاب مقصد گردشگری. مطالعات گردشگری، شماره ۱۵، ۱۱۱-۱۳۶.
  21. نظریان، اصغر، مشیری سید رحیم و آقاجانی، فرهاد (۱۳۸۵). امکان‌سنجی توسعه صنعت توریسم در شهرستان اردبیل. فصلنامه چشم‌اندازهای جغرافیایی، سال ۱، شماره ۳، ۱۱۷-۱۰۳.
  22. یادگاری، مهدی، محمدی، شهریار، یارمحمدی سامانی، پیمان (۱۳۹۴). الگوی اعتماد در گردشگری الکترونیکی. فصلنامه مطالعات مدیریت گردشگری، سال ۱۰، شماره ۳۰، ۱۴۸-۱۲۹.