رویکرد اکوشهرسازی و نقش زنان در کارآفرینی و برنامه ریزی اکوشهر

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
محبوب ریحان کلوانق
دانشجوی دکتری برنامه ریزی شهری دانشگاه زنجان . زنجان . ایران
10.22034/el.2025.478228.1028
چکیده
سیاست های توسعه اقتصادی قرن بیست و یکم نیز منجر به تغییرات و تحولات گوناگون در ساختارهای اجتماعی و شهری می شود. دگرگونی هایی ایجاد کرده ، نظم مستقل جدیدی را آشکار می کند. این روند جایگاه زنان را در زندگی اجتماعی تغییر می دهد. توسعه محلی و توسعه در چارچوب جهانی شدن و سیاست های نئولیبرالی شکل می گیرد . سیاست های مدیریتی و بهبود کیفیت زندگی ؛ حصول اطمینان از مشارکت فعال زنان و مستلزم گنجاندن آنان در فعالیت های اقتصادی است.
هدف اصلی این پژوهش، تعیین اهمیت اکو شهرنشینی در افزایش کارآفرینی زنان و تعیین اهمیت زنان که یکی از بازیگران اصلی شهرنشینی متعادل و منظم هستند، می باشد.
ساختار اجتماعی-فرهنگی برابری طلبانه و دموکراتیک که به عنوان سیاستی برای تضمین ظهور یا جلوگیری از شهرنشینی متعادل اجرا می شود، اصل اساسی فرآیند اکو شهر است. در این تحقیق جنبه های اجتماعی برنامه ریزی اکو شهر، نقش سیاست اکو شهر در افزایش کارآفرینی زنان با در نظر گرفتن معیارهای تعیین شده در محدوده تبعیض جنسیتی و اصول همبستگی مورد بررسی قرار می گیرد

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله English

Ecocity approach and the role of women in entrepreneurship and ecocity planning

نویسنده English

Mahboob Reyhan Kalvanaq
PhD student of geography and urban planning, Zanjan University, Iran
چکیده English

Economic development policies of the 21st century lead to various changes and transformations in social and urban structures. It creates transformations and reveals a new independent order. This process changes the position of women in social life. Local development and development are formed in the framework of globalization and neoliberal policies. management policies and improving the quality of life; Ensuring the active participation of women requires their inclusion in economic activities.
The main goal of this research is to determine the importance of eco-urbanization in increasing women's entrepreneurship and to determine the importance of women who are one of the main actors of balanced and orderly urbanization.
An egalitarian and democratic socio-cultural structure implemented as a policy to ensure the emergence or prevention of balanced urbanization is the basic principle of the eco-city process. In this research, the social aspects of eco-city planning, the role of eco-city policy in increasing women's entrepreneurship, considering the criteria set in the scope of gender discrimination and the principles of solidarity are examined.

کلیدواژه‌ها English

: planning
eco city
entrepreneurship
woman
  1. Akalp, İ. (2013). Gönüllülüğün eğitim alanına etkisi: Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı (TEGV)’nın deneyimleri. Türkiye’de Gönüllük, 54–58. http://www.undp.org/content/dam/turkey/docs/.pdf
  2. Akçadağ, E. (2009). Avrupa Birliği sürecinde kamu diplomasisi faaliyetlerinde sivil toplum kuruluşlarının rolü. http://www.kamudiplomasisi.org/pdf/siviltoplumkuruluslari.pdf
  3. Alecchi Avolio, B. E., & Radovic-Markovic, M. (2013). Women and entrepreneurship: Female durability, persistence and intuition at work. Gower Publishing. https://books.google.com.tr/books?id=n8ujAgAAQBAJ
  4. Ankara Kalkınma Ajansı. (2014). Ankara’da kadın girişimciliği: Örnekler ve yol haritası. http://www.ankaraka.org.tr/tr/files/yayinlar/Ankarada-Kadin-Girisimcilik.pdf
  5. Ay, A., & Karaman, E. D. (2017). Kadın girişimcilerin sektöre tutunma çabaları: Merzifon örneği. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, 9(Özel Sayı), 517–528.
  6. Betil, İ. (2013). Etkin bir sivil toplum yansıması olarak gönüllülük: Karşılaştığı zorluklar ve fırsatlar. Türkiye’de Gönüllük, 16–17. http://www.undp.org/content/dam/turkey/docs/.pdf
  7. Cilliers, S. S., & Siebert, S. J. (2012). Urban ecology in Cape Town: South African comparisons and reflections. Ecology and Society, 17(3). https://doi.org/10.5751/ES-05146-170333
  8. Goyal, M., & Parkash, J. (2011). Women entrepreneurship in India—Problems and prospects. International Journal of Multidisciplinary Research, 1(5), 195–207.
  9. Gülersoy, A., Dursun, U., & Okuyucularımız, S. (2023). Çevre etiği yaklaşımları ve akımları. Dokuz Eylül Üniversitesi, Buca Eğitim Fakültesi, İzmir, Türkiye.
  10. Özyol, A. İ. (2013). Sürdürülebilir yeşil kalkınma ve kadın. Fe Dergi, 5(2), 134–138.
  11. Jong, M., Wang, D., & Yu, C. (2013). Exploring the relevance of the eco-city concept in China: The case of Shenzhen Sino-Dutch Low Carbon City. Journal of Urban Technology, 20(1), 95–113.
  12. Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2008). Politika dokümanı: Kadın ve çevre. Ankara: Fersa Ofset.
  13. Kalonya, D. H. (2021). Müştereklerin çitlenmesi ekseninde kadınlar: Ekofeminist perspektiften Türkiye’de çevre hareketleri. Planlama, 31(3), 448–465.
  14. Karapehlivan Şenel, F. (2012). Tarihsel ve toplumsal süreçte kadın. Toplum ve Hekim, 27(4), 246–255.
  15. Keleş, R., & Mengi, A. (2017). Kent hukuku. Ankara: İmge Kitabevi.
  16. Keleş, R. (2014). 100 soruda Türkiye’de kentleşme, konut ve gecekondu. İstanbul: Cem Yayınevi.
  17. Keleş, R. (2013). 100 soruda çevre: Çevre sorunları ve çevre politikası. İzmir: Yakın Kitabevi.
  18. Keleş, R. (1987). Kentleşme ve çevre politikaları. In Şehirleşme ve Çevre Konferansı. Türkiye Çevre Sorunları Vakfı Yayınları.
  19. Keleş, R., Hamamcı, C., & Çoban, A. (2012). Çevre politikası. Ankara: İmge Kitabevi.
  20. Kılınç Savrul, B., & Akyüz, D. (2016). Türkiye ekonomisinde kadın girişimcilerin mevcut durumu ve geliştirilmesine yönelik çözüm önerileri. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 11(1), 165–185.
  21. Kurt, S., & Taş, Y. (2015). Sivil toplum örgütlerinde profesyonel ve gönüllü çalışma ilişkileri: Tehditler ve fırsatlar. HAK-İŞ Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 4(8), 199–214.
  22. Mengi, A., & Meydan Yıldız, S. G. (2017). Eko-kent için yeni bir belediyecilik anlayışı ve Türkiye’de uygulanabilirliği. In M. Güler & A. M. Turan (Eds.), Belediyelerin geleceği ve yeni yaklaşımlar (pp. 453–462). İstanbul: Marmara Belediyeler Birliği Kültür Yayınları.
  23. Meydan Yıldız, S. G. (2016). Çevre bilinci ve eko-kent planlaması: Gölbaşı özel çevre koruma bölgesi örneği [Unpublished doctoral dissertation]. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  24. Meydan Yıldız, S. G. (2018). Eko-kent planlama modelinde kadın girişimciliğinin rolü. Social Sciences Research Journal, 7(3), 20–31.
  25. Nalbantoğlu, D. (2022). Ekolojik kriz, kadın ve kadın sağlığı. Kadın Hekimlik ve Kadın Sağlığı Kongresi. Türk Tabipleri Birliği Yayınları. http://www.ttb.org.tr
  26. Özgenç Erdoğdu, N., Karaalioğlu, O., & Ömür, İ. (2020). Kadın ve doğa ilişkisi bağlamında ekofeminizmin sanata yansıması. Sanat Dergisi(36), 33–50.
  27. Özügül, M. (2012). Ekolojik planlama. In M. Ersoy (Ed.), Kentsel Planlama Ansiklopedik Sözlük (pp. 107–112). İstanbul: Ninova Yayınları.
  28. Özyol, A. (2018). Sürdürülebilir yeşil kalkınma ve kadın. http://www.academia.edu/17311928
  29. Patel, J. R. (2005). Growth of women entrepreneurship in Baroda [Doctoral dissertation, ProQuest Dissertations & Theses Global]. https://search.proquest.com/docview/1751000277
  30. Rao, M. (2012). Ecofeminism at the crossroads in India: A review. DEP, 20. unive.it/media/allegato/dep/n20-2012
  31. Roseland, M. (1997). Dimensions of the eco-city. Cities, 14(4), 197–202.
  32. Saygılı, İ., & Neydim, N. (2022). Derin ekoloji perspektifinden ekolojik ütopyalar: Kadınlar ülkesi ve ekotopya [Doctoral dissertation, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü].
  33. Soysal, A. (2010). Türkiye’de kadın girişimciler: Engeller ve fırsatlar bağlamında bir değerlendirme. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 65(1), 181–206. http://dergipark.ulakbim.gov.tr/ausbf/article/view/5000077297
  34. C. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı. (2013). Ekolojik yerleşmeler planlama rehberi. Ankara. https://webdosya.csb.gov.tr/db/mpgm/icerikler/ekolojik-yerlesmeler-planlama-rehberi-20211014122726.pdf
  35. C. Kalkınma Bakanlığı. (2014). Onuncu kalkınma planı (2014–2018). Ankara. https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2018/11/Onuncu_Kalkinma_Plani.pdf
  36. C. Kalkınma Bakanlığı. (2018). Onbirinci kalkınma planı (2019–2023). Ankara. https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2020/04/Onbirinci-Kalkinma-Plani-2019-2023.pdf
  37. C. Tarım ve Orman Bakanlığı. (2019). Kadın çiftçi eğitim ve yayım faaliyetleri. https://www.tarimorman.gov.tr/Konular/Egitim-Yayim/Kadin-Ciftci-Egitimleri
  38. C. Tarım ve Orman Bakanlığı. (2021). Kadın ve çevre raporu. https://www.tarimorman.gov.tr
  39. Tokgöz, A. (2012). Kadın girişimcilerin karşılaştıkları sorunlar: İstanbul’daki kadın girişimciler üzerine bir araştırma. İşletme Araştırmaları Dergisi, 4(2), 43–70.
  40. Türk, S. (2010). Kadın girişimciliğinde mevcut durum ve destekleyici politikaların değerlendirilmesi. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 24(2), 133–152.
  41. Türk Tabipleri Birliği Kadın Hekimlik ve Kadın Sağlığı Kolu. (2022). Kadın Hekimlik ve Kadın Sağlığı Kongresi Bildirileri. https://www.ttb.org.tr
  42. UNDP Türkiye. (2013). Türkiye’de gönüllülük raporu. http://www.undp.org/content/dam/turkey/docs/.
  43. Yıldırım, Y. (2020). Kadın ve çevre: Ekofeminizm bağlamında doğa ile kadın ilişkisi. Kadın Çalışmaları Dergisi, 20(2), 145–161.
  44. Yücel, G. (2011). Ekolojik kent planlamasında kadınların rolü ve önemi. Ekoloji Dergisi, 20(80), 41–47.
  45. Zaharia, M., & Zaharia, C. (2020). Female entrepreneurship and sustainable development: Women’s role in green economy. Journal of Women’s Entrepreneurship and Education, 3–4, 42–54. https://www.library.ien.bg.ac.rs
اکولوژی انسانی
دوره 2، شماره 5
زمستان 1402
صفحه 405-415